Chapter 1
Φ
Ako to!, Alam ko sa sarili ko kung sino ako.
Ikaw ba? Sigurado ka ba sa pagkakakilala mo sa sarili mo? O hanggang ngayon tinatanong mo parin ang sarili mo kung.. Sino ako?!
Yes.. Tama ka! For sure dapat kilala natin ang sarili natin dahil sa atin to, ako to, diba? But, how sure are we to tell 100% na kilala natin ang sarili natin?
•••
SATURDAY MORNING
Year 2025
Matagal na ring panahon simula nang makahiligan kong kausapin ang sarili ko.
Pero FYI hindi ako baliw.
Waalaaa paring pagbabago!
Ito ako nakaupo, hinihintay ang mga taong bibisita sa akin, pero parang wala atang gustong bumisita sa akin.
Bakit?
nagtatakang tanong sa sarili
Ang pangalan ko pala ay Miguel, pero bakit sa dinami dami ng pangalan ay bakit miguel.? Siguro hindi pa tayo isinisilang ay nakatakda na talaga ang ating pangalan.
Ano sa tingin mo? totoo kaya ang destiny? O tayo talaga ang gagawa ng ating sariling hakbang?
Hmmmm!!--
habang kinakausap ang sarili kaharap ang salamin sa loob ng bilanguan.
Miguel mukhang may bisita ka!
Salita ng pulis na nagbabantay
sa kanya
•••
MONDAY MORNING
Year 2004
Naglalakad si Michael papasok sa
klase nang wala sa sarili, tila
walang lakas at lasing maglakad
10:25 am
* Hi I'm Michael Pantelion, I'm 12 yrs old. My real family left me in the asylum when I was 2 yrs old. The mother and sister of that place take care of me, they treat me equally like the other children, they give me foods, clothes, shelter and so much more, and that includes the love that I never felt to anyone. When I got 3 yrs old I started to ask sister; why I'm here?..
Where is my family?..
Why they left me?..
Does my parents love me?..
And they explain to me and said.. .. no matter what you feel in this moment if you open yourself to anyone, you will feel the same love that you won't feel to your true parents, just learn to trust and everything will follow.
Other says that I'm too lucky enough to have family, though my real parents abandoned me. There is a couple who willing to adopt me. And because of that I'm very thankful to Mr&Mrs Pantelion, that they mold me to a person who I am today, standing in the front of all. Although they are not my own parents but still, they loved me like their own child..
*Okay!.. Please give him around of aplause, thank you Mr.Pantelion you may be sit down, next is Mr.Patri. ...
dugtong ng kanilang guro sa Ingles habang nagpapakilala sila isa't isa.
Di ko akalain na masasabi ko ang lahat ng yun sa buong klase. That was so embarassing..
*Ang galing galing mo nga e! Im very proud of you.
wika ni Erin habang
pumapalakpak ng mahina
Si Erin ay kababata ko simula noong nasa France pa kami. Our parents have a partnership business that's why we are close since then.. ..and when they had to decide to go to philippines my parents ask them if I can go to them, to have my study here.. kaya sa pinaka umpisa ng istorya ay sya na ang pinaka matalik kong kaibigan..
*They adopt me when I'm 3 yrs old, thats why I have a little bit memories about that.
*And yes, Lumaki ako sa france the couple adopted me have a large business in London. Sila lang naman ang may ari ng pinaka sikat na Technology Center. And yet it scattered abroad which means..
Oo, ako nga. Ang magiging tagapag may ari ng lahat ng yon sa tamang panahon.
But as of now.. ..
**Mr. Pantelion..! Mr.Pantelion.. is there any thoughts within your mind? You look so confusing! Are you alright?
tanong ng guro habang
unti unting.. ...
.. .. ..
**I think, he didn't take a lunch after a busy schedule you had in your class, that's why he loss his conciousness. Now I give him the medication so he will be alright soon, dont worry.
I may now leave.
**Thank you. Doc!
**Erin! Is Michael okay?
**Cynthia your here.
*Yes. Nabalitaan ko kasi ang nangyari kay Michael.
*Don't worry, he will be alrig--
*Michael your awake! Cynthia said
*Cynthia? What bring you here?
Habang pinipilit gumalaw at
unti-unting tumayo
*Nabalitaan ko ang nangyari, so I came..
(snob)
*Erin, I need to go home now, would you please help me.
*Okay Michael, I just pack your things, and if your still not okay sasamahan na lang kita pauwi.
*Thanks, Erin. It's such a good help
Habang inaayos ang mga gamit ay nabalot ng katahimikan ang buong silid, hanggang sa umalis
na sila Erin at Michael, naiwan
naman si Cynthia sa loob
Malapit nang gumabi ng makauwi
si Michael sa kanilang bahay
My parents are in abroad, and I alongwith maids and butlers we only left in this house. Dahil sa sobrang busy nila, wala na silang time para umuwi kaya they intrusted this to them.
**Master..! Please have your dinner now and I will prepare the place for you to rest.
**Thank you Mr.Crane
(one of the butler)
Kinabukasan di parin malaman ni Michael kung ano ba talaga ang nangyari sa kanya
At isang balita ang kumalat sa buong campus tungkol sa pagkamatay ng kanilang kamag-aral, at kahit ilang araw na ang nakalipas ay isa paring palaisipan ito sa lahat.
•MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN•
Naglalakad magisa sa tabi ng kalsada, lutang at malalim ang iniisip.
**Michael.. Michaaaeeeell .. ..
**Aldrin? Kaori, Aimee and Gideon..? Bakit kayo tumatakbo? Is there anything in rush?
(pagkukunwaring walang alam)
** OO MERON MICHAEL!!
(pagsagot ni Kaori habang paluha)
** Why you didn't tell us?
Erin told us na susunod ka sa Uncle mo sa France.
wika ni Aldrin.
**Is that true? Are you leaving? Bakit di ka man lang nagpaalam ng maayos.
dugtong ni Aimee
**Magpapaalam naman ako. Pero kapag nakalapag na ang eroplano sa France.
(saglit na katahimikan)
**Oo na! and I apologize for what I've done tama ang sinabi ni Erin, sa France ko na itutuloy ang pag-aaral ko and maybe we can be still friends kahit na malayo ako, May social media naman I just need to finish all my responsibilities there for the sake of my parents business.
**Brother! take care of yourself. We will see each other again.
(at mahinang pagtapik sa balikat)
**Please. Don't be too dramatic.
Michael will back soon, Kala nyo naman di na babalik.
**(tumatawa habang nagsasalita)
Napaka cold mo parin Gideon sakin kahit paalis nako.
(Pagulo ng buhok nito ng bahagya)
Gideon was right, Aalis lang ako I will be back soon, thank you guys for all your concern, I never forget all of you.
I will take my leave at mid afternoon. It's not a goodbye.. ..
(magkikita pa tayo, pangako!)
Diba we have a promises together?
At unti unting naglakad papalayo sa kanyang mga kaibigan na mayroong ngiti sa mga mata.
----•
Si Aldrin ay matalik kong kaibigan simula noong pre-school pa lang, dahil bago pa lamang ako dito sa pilipinas, he's the one who got my attention, he always make me laugh and feel me happy at kasama na rin doon si Aimee, kami ay naging magkakasama hanggang grade school at lumaki pa ang aming grupo nang dumating sila Kaori at Gideon, at syempre kasama na rin si Erin. Kaming anim ay naging matatalik na magkakaibigan hanggang ngayon grade 7, we promise to each other that we will become a Detective someday, to resolve the case of every mystery na hanggang ngayon ay wala paring kasagutan, mga tanong na walang sagot at mga sagot na hindi malaman kung saan nangaling, we will become a fine detective SOON..
----•
(airport annoucement)
*5:45pm.. All passengers please proceed to your disignated seats, the flig--
Criinngg.. Criinngg..
**Hello?
**Hello?
**Heelloo?
(pagtingin sa phone na tila maykakaiba)
**Hello?? Please answer!!
**Okay..
(kasabay ng pagpatay ng phone)
Sino naman ang tatawag sakin na Unknown number..
(pagiisip habang naglalakad at hinahanap ang kanyang upuan sa loob ng eroplano
(airport annoucement)
5 mins before the flight. Please relax and enjoy the trip. Thank you.
Mom, Dad I will be there soon. I miss you so much. Magkikita na ulit tayo sa tagal ng panahon! I'm very glad.
(kasabay ng pagpatak ng luha)
Φ
•• •• ••