CHAPTER 55 - Hope
NAGING matamlay ang mga sumunod kong araw sa puder ni Risk. Mukhang masyado ko itong napikon nang huli kaming mag-usap kung kaya'y hindi na ako nito hinayaan na makalabas ng kwarto ko. Kahit sa pagkain ay rito na lang ako pinapakain ni Zen at dinadalahan na lang.
Malalim ang buntong hiningang pinakawalan ko habang pinagmamasdan ang tanawin sa labas ng bintana. Dinalhan ako ni Zen ng isang bangko kung kaya ay nagagawa ko nang tumambay sa harapan ng bintana.
Pakiramdam ko ay hindi ko na mabilang ang oras o araw ng pananatili ko rito. Kahit kasi orasan ay wala man lang sa kwartong ito. Ang tanging nagsasabi na lang sa akin ng pagbabago ng araw ay ang bintana sa aking kwarto. Sa pamamagitan nito ay nakikita ko ang paglubog at muling pagsikat ng araw. At kung hindi ako nagk
