Güldem'in sakinleştiğini anlayan Korhan, emin olabilmek adına Güldem'e sorusunu yöneltti:
"Daha iyi misin ufaklığım?"
Güldem Korhan'ın boynundan başını çekip yüzüne bakarak "Hiç bu kadar iyi olmamıştım bitanem..." Deyip gözlerindeki ıslaklık kalıntılarını elleriyle silip gülümsedi. Başını önüne eğip yüzüğüne bakarken çenesinin altından eliyle destekleyip başını kaldıran Korhan'ın, kendisine yakınlaşmaya başladığında bunun anlamının ne olduğunu artık bilen Güldem de aynı şekilde karşılık verdi.
Nefesleri yüzlerini okşarken, ay ışığında yıkanarak tüm utangaçlığından arınan Güldem'in kendini teslim ettiği arzular, Korhan tarafından büyütülerek daha tutkulu bir karşılık buluyordu. Bu kez hissettiği ise sıcaklıktan çok daha öte, adeta her hücresini kavuran bir yangına dönüşmüştü. Kül olacağı
