" Bu ne kızım ya? Beynim eridi, bitti, pekmeze döndü resmen. Her an burnumdan akıp gidebilir bak benden söylemesi." Kampüsün serin havasında, bahçedeki bir banka gelişi güzel hatta sere serpe kurulan Zehra elini kolunu havaya kaldırıp indirerek kendinden bezmiş bir tavırla arkadaşına bu hayattan ne kadar sıkıldığını anlatıp duruyordu sabahtan beri.
" Senin beynin genel olarak cıvık bir kıvamda olduğu için çok da sorun olmamalı Zehra." Halime Zehra'nın en yakın arkadaşıydı. Tam iki senedir bu kızın söylenmesini dinliyordu her ders çıkışında. Derslerde de pek rahat durduğu söylenemezdi. Halime arkadaşını çok seviyordu ama bazen tahammül sınırlarını aşacak kadar abartabiliyordu o da. Çekilmez ama inadına da bir o kadar sempatik ve kimseye gösteremediği kırılgan yanları olan bir kızdı Zehra.
