เปิดประตูหัวใจไขความทรงจำ

ฉันรีบขาแทบขวิด กับการเปิดเทอมวันแรก กับที่เรียนที่ใหม่ แต่ไม่ใช่การเข้าเรียนเริ่มต้น แต่มันเป็นการเข้าเรียนตอนปลาย ฉันย้ายโรงเรียนมาจากอเมริกา มาเข้าเรียนชั้นมอหกที่นี่ คงยากกับการหาเพื่อนใหม่ แต่ยังไงก็ยังเพื่อนคนหนึ่ง ที่ฉันสนิทมาก ถึงมากที่สุด เขามาเรียนก่อนฉันหนึ่งปี เขาเป็นผู้ชายคนดียวที่คอยดูแลฉันมาตลอด เมื่อตอนที่ฉันอยู่อเมริกา และเขาคือคนที่ฉันไว้ใจได้มากที่สุด ตอนนี้นักเรียนเข้าห้องเรียนกันหมดแล้ว ฉันรีบสปีดเท้า ก้าวยาวๆ รวบผมยาวหยักโศกสีสนิม มัดด้วยหนังยางแบบลวกๆ ไม่น่านอนดึกเลย ไม่ใช่สิ นอนไม่หลับเลยต่างหาก ถึงได้ตื่นสายขนาดนี้ ตื่นเต้นที่วันนี้ ฉันจะได้พบกับเพื่อนทั้งสี่คน สี่ยอดกุมารของฉัน ลุงคนขับรถของพ่อที่มาส่งฉัน แกแก่มากแล้ว ขับรถยังกับรถทอดผ้าป่า หวานเย็นจริงๆ เลย ไม่รู้ใจวัยรุ่นซะมั่ง ฉันหยุดฝีเท้าตัวเองหน้าห้องเรียนที่เขียนว่า 6/2ได้ยินเสียง อาจารย์ กำลังพูดถึงตัวเอง ฉันรีบก้าวขา เข้าประตูทางด้านหน้า “ ขอโทษนะคะอาจารย์ ที่มาช้า ” ฉันยกมือไหว้อาจารย์อย่างสวยงาม ท่านพยักหน้าให้อย่างใจดี ฉันหันไปมองเบื้องหน้า ทุกคนมองมาที่ฉันเป็นจุดเดียว ก่อนหันพูดคุยใส่กันเหมือนนกกระจอกแตกรัง ผู้ชายบางคนเป่าปากมาให้ มีเพียงผู้ชายเพียงคนเดียว ที่เอาแต่มอง ...มอง และมอง โดยไม่พูด ตัวจริงของเขาที่ฉันเห็นตอนนี้ ดูดีกว่ารูปถ่ายที่ คีย์ ส่งไปให้ ใบหน้าเรียว ดวงตาคมประกายสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากที่เคยสัมผัส บนหน้าผากในคืนนั้น ฉันไม่มีวันลืม เขาตัวสูงใหญ่กว่าตอนนั้นเยอะ นิสัยจะเหมือนเดิมหรือเปล่า อีกสามคนอยู่คนละห้อง ทุกคนจะจำฉันได้ไหมนะ ในเมื่อฉันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา นิสัย หรือแม้แต่หัวใจ...เพราะช่วงที่เราต้องจากกัน เป็นจุดเปลี่ยนของทุกอย่าง “ หยู๊ดดดด....พวกเธอนี่นะ ยังกับนกกระจอกแตกรัง เงียบๆ ให้เพื่อนใหม่ ได้แนะนำตัวก่อนสิ ” อาจารย์ตะโกนบอกแข่งกับเสียงเป็นสิบๆ เสียง ทุกคนค่อยๆ หยุดพูด รอฟังฉันแนะนำตัว “ สวัสดีค่ะ ฉัน...พัฒตราภรณ์ บูรณะศาสตรา เรียก เพิร์ล เฉยๆ ก็ได้ ช่วยชี้แนะ ในสิ่งที่ฉันไม่รู้ด้วยนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ ” ชื่อใหม่ นามสกุลของเศรษฐีใหม่ และชีวิต ที่เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ “ ฝากหัวใจไว้กับฉันก็ได้นะ ฟิ้ววว ” นายหัวตั้ง ที่นั่งด้านหลังเป็นคนแซวขึ้นมา ฉันเพียงแต่ยิ้มหวานให้ หัวใจเขาคงละลาย ด้วยรอยยิ้มของฉันแล้ว ไอ้หัวตั้งนั่งใกล้ๆ เขา ฉันเพิ่งสังเกตุว่าข้างๆ เขา ไม่ได้นั่งคนเดียว เขา มีผู้หญิงนั่งอยู่ด้วย ผู้หญิงผมยาวตรงสีดำ ผิวขาวจัด หน้าตาเธอสวยมาก สวยไม่มีที่ติ ทำไมคีย์ไม่เคยบอกว่า เขามีใครแล้ว...หรือคีย์กลัวว่าฉันจะเสียใจ หรือคีย์ต้องการให้ฉันมาเห็นกับตา ว่าเขาไม่มีฉันอยู่ในใจแล้ว ไม่เหมือนฉันที่ยังคงเฝ้ารอวันนี้ วันที่จะได้เจอเขา วันที่ฉันได้มาอยู่ ณ. จุดนี้ เพราะการต่อรองบางอย่างจากพ่อ “ ความฝันของฉัน แค่มีเธอ อยู่กับฉัน ตลอดไป ” “ เลิกเป็นเถอะผู้ชายน่ะ แล้วก็ไว้ผมยาวๆ เหมือนตอนเด็กๆ ” ฉันคิดกลับไปกลับมา ถึงคำพูดครั้งสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันเป็นผู้หญิงแล้วไง ไว้ผมยาวเหมือนที่นายต้องการ แต่วันนี้ นายกลับมีคนอื่นอยู่ข้างๆ หรือฉันเป็นเพียงความฝันของนายเท่านั้น “ พัฒตราภรณ์...พัฒตราภรณ์..” “ คะ...อาจารย์ ” ฉันตกใจกับเสียงเรียกของอาจารย์ ครุ่นคิดกับภาพที่เห็น “ ไปนั่งกับลิลลี่นะ ” “ ค่ะ” ฉันเดินตัวลอย เข้าไปหาลิลลี่ หญิงสาวตากลมผมม้า แววตาขี้เล่น เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ตบโต๊ะตัวข้างๆ ที่อยู่ริมหน้าต่าง ก่อนยืนหลบให้ฉันเข้าไปนั่ง ฉันไม่ได้หันไปมองเขาอีก เกลียดภาพบาดตา นึกโกรธ ไอ้บ้าคีย์ที่สุด ฉันอุตส่าห์ไว้ใจให้มันคอยสืบให้ มันกลับ ไม่บอกฉันให้หมด ยังมีอะไรอีกที่ฉันยังไม่รู้ ฉันไม่น่ากลับมาเลยจริงๆ ฉันเอนหัวพิงหน้าต่าง ตอนนี้ยังไม่อยากคุยกับใคร แอบเอาหูฟังเสียบโทรศัทพ์ ขึ้นมายัดใส่หู หลับตาฟังเพลง เฉย จนลิลลี่สะกิดแขน “ หมดคาบแล้วไปกินข้าวกัน” “ เดี๋ยวคีย์มารับ ” “ เธฮมีเพื่อนแล้วเหรอ ” “ อืม...ไปด้วยกัน เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก หล่อโคตร” “ จริงอ่ะ” “ จริง ” “ หล่อกว่าฟาโรห์มะ ” ฉันเหล่ตาหันมองไปที่เขา ฟาโรห์ ชายที่ลิลลี่เอ่ยถึง ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังดึงแขนเขา ให้ไปกินข้าวด้วยกัน ดูเหมือนเขาจะขืนไว้ ทำหน้าโหดๆใส่ “ หล่อกว่าจมเลย ” “ เอ๊ะเดี๋ยว คีย์ที่เธอว่าเนี่ย ใช่ คีย์ ม.6/1หรือเปล่า แล้วเขาเป็นหัวหน้าชมรมดนตรีสากลใช่มั๊ย! ” “ ฮื่อ..นั่นแหละ.. ” “ โหย...กรี๊ดสลบ นั่นมันหล่อขั้นเทพ.หล่อทั้งชมรม..รีบไปกันเถอะเพิร์ล ” “ แหมสนิทเชียวนะ..นั่นไงเขามาแล้ว ” คีย์มายืนอยู่หน้าห้อง โบกมือเรียก ฉันโบกมือตอบรับ สาวในห้องพากันกรี๊ดๆๆ วิ่งไปหาเขากันหมด ไม่เว้นแม้แต่ลิลลี่ ทิ้งฉันเฉยเลย ฉันอยากจะบ้า...ทำไมคลั่งอะไรกันได้ขนาดนี้นะ นี่ถ้าแองจี้รู้ว่าแฟนตัวเองถูกรุมขนาดนี้ ยัยนั่นอาละวาดบ้านแตกแน่ คีย์นะคีย์ เพราะอย่างนี้ ถึงไม่ค่อยได้เรื่อง คีย์ถูกล้อมด้วยสาวๆ ทั้งห้องฉันและห้องอื่นที่ผ่านมาเห็น พวกเธอเอาดอกไม้ ขนม หรือของขวัญส่งให้เขา ฉันไม่เห็นมีใครเข้ามากรี๊ด ฟาโรห์ ในเมื่อเขาก็หล่อไม่แพ้กัน ฉันได้แต่ส่ายหน้า เบะปาก เดินออกมาจากห้อง ไปกินข้าวคนเดียวก็ได้วะ “เพิร์ล...เดี๋ยวรอฉันก่อน”ได้ยินเสียงตะโกนของคีย์ดังไล่หลังมา แต่ฉันไม่สน “ พี่คีย์สุดหล่อคะ รับดอกไม้ของหนูหน่อยนะคะ ” เสียงสาวๆแข่งกันพูด จนฟังไม่ได้ศัพท์ ฉันไม่อยากจะฟังแล้ว หิวจะแย่ “ เดี๋ยว...เธออย่าเพิ่งไป ” ฟาโรห์มาจากไหนไม่รู้ เขากางแขนกั้นฉันไว้ ฉันขยับไปทางไหนเขาก็ตามไปกั้น ไม่ให้ฉันหนีเขาไปได้ “ ทำไมต้องเชื่อ เชื่อก็กลัวดิ ” ฉันยักคิ้ว มองหน้าเขาตรงๆ ทำหน้ากวนๆ ใส่ แต่ใจเต้นเป็นกลองชุด เขาสูงกว่าฉันเยอะเลย ฉันสูงร้อยหกสิบห้า เขาน่าจะประมาณร้อยแปดสิบห้าได้มั้ง คงพอๆ กับคีย์ เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้า เหมือนกำลังสำรวจทุกอย่าง ที่ประกอบขึ้นบนใบหน้าของฉัน ฉันเม้มปาก จ้องกลับไปไม่หลบ ถึงแม้จะเขินมากๆ ก็เถอะ “ ลักยิ้มนี่ ของจริงใช่ไหม ” บ้าหรือเปล่าวะ จ้องหน้าตั้งนาน แต่ถามเรื่องลักยิ้ม “ ปลอม...ทำมา...เขาทำกันเยอะแยะ ” “ ตากับจมูกทำด้วยหรือเปล่า ” “ ไม่บอกโว๊ย!! ถอยไป!ฉันหิวข้าว ” ฉันผลักเขาออกไป ทุกคนมองมาที่ฉันกับฟาโรห์ ฉันไม่หันไปมอง ว่าเขาทำหน้าอย่างไร เขาจะตามมาไหม ตอนนี้รู้สึกผิดหวัง เพราะทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ฉันรู้เขาสงสัย ปนความไม่แน่ใจ ฉันเชื่อว่าเขาจำฉันได้ แต่สำหรับชื่อ และนามสกุล บวกกับชื่อเล่นที่เปลี่ยนไป ทำให้เขาไม่แน่ใจ ถึงนายจะจำได้ ฉันก็ไม่รับ นายมีคนอื่นไปแล้ว และฉัน คลีโอ ได้ตายจากนายไปแล้วเหมือนกัน แต่ยังไงคงจำไม่ได้หรอก คีย์กับแองจี้เห็นภาพฉันตอนนั้น กับฉันตอนนี้ มันบอกต่างกันราวฟ้ากับเหว เมื่อก่อน ผอม ซีด เซียว (คนหรือผีว่ะเนี่ย) ตัวเล็กแกร็น ตัดผมยังกับเด็กผู้ชาย เดี๋ยวนี้ โตเป็นสาวแล้ว ผิวขาวอมชมพู สูงโปร่ง ผมยาวหยักโศกสีน้ำตาลเข้ม ตาโตเป็นประกายสีฟ้า รูปหน้าเรียวสวย จมูกเล็กโด่ง ยิ้มสยบใจชายด้วยลักยิ้มเล็กๆ บนแก้มข้างหนึ่ง ที่แค่เม้มปากก็เห็นแล้ว ฉันไม่ใช่คลีโอ คนที่พูดมากๆไม่ได้ คนที่ทำงานหนักไม่ได้ คนที่ถูกใครต่อใครรังเกียจ ที่จะเป็นเพื่อนด้วย เพราะความอ่อนแอขี้โรค คลีโอคนที่ไม่สู้คน คนที่ชอบถูกรังแก คลีโอคนนั้นได้ตายไปเมื่อหกปีก่อนแล้ว วันนี้มีแต่ เพิร์ล สาวสวย ไม่ยอมคน ไม่กลัวใคร ไม่เคยแพ้ ชอบตบตีกับเพื่อนผู้หญิง ที่ไม่ชอบขี้หน้าในโรงเรียน จนโดนทัณฑ์บนบ่อยๆ ยกพวกตีกันกับผู้หญิงต่างโรงเรียน จนขึ้นโรงพักหลายครั้ง ปีนกำแพงหนีเรียนแอบดูดบุหรี่ เที่ยวกลางคืน สร้างเรื่อง เรียนห่วย นั่นคือฉัน คลีโอกับ เพิร์ล เหมือนกันอยู่อย่างคือ ไม่กลัวตาย! ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อเสียใจ เพราะจุดอ่อนของพ่อ ก็คือคนที่พ่อบอกว่ารักที่สุดนี่แหละ คำว่ารักจากพ่อไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกอะไรทั้งนั้น มันคืออากาศ ที่ฉันไม่สามารถสัมผัสมันได้ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ เพราะฉันอยากเจอกับพวกเขา....อีกสักครั้ง โรงเรียนใหม่ ยังไม่เจอฉันในแบบที่ฉันเคยเป็นหรอก เพราะฉันยังไม่มีพวก...แต่ฉันสัญญากับพ่อไว้แล้วว่า ถ้ายอมให้ฉันกลับมาที่เมืองไทย ฉันจะไม่ทำให้ท่านเสียชื่ออีก ฉันจะต้องเป็นผ้าพับไว้...ชิ! “ กินด้วยสิ ” คีย์นั่งลงตรงข้ามพร้อมจานข้าว ฉันได้แต่เม้มปาก มองเขาตาขวาง “ ใจเย็นๆ เจ๊ อย่ามองแบบนั้นน่า ขอกินข้าวก่อน ” ฉันนั่งมองมันกินเงียบๆ คิดเรื่อยเปื่อย เขี่ยข้าวในจานไปมา กินไม่ลง สักพักรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด เพราะสายตาทุกคู่มองตรงมาที่เรา แล้วหันไปซุบซิบกัน บนหัวฉันมีเขางอกออกมาหรือไง “ ไอ้คีย์ แกกินให้มันเร็วๆ แล้วไปคุยกับฉันห่างๆ พวกแฟนคลับแกหน่อย ” ฉันรู้แล้ว เพราะคีย์เป็นจุดเด่น หรือว่าทุกคนคิดว่าเด็กใหม่อย่างฉัน เป็นอะไรกับคีย์ “ เร่งคนกินบาปนะเว้ย ” “ แกตามฉันมาเลย ภายในห้าวิ แกไม่เดินตามฉันมา แองจี้รู้แน่ว่าแกหว่านเสน่ห์ขนาดไหน ” เฮอะๆๆๆ ฉันกำลังขู่มัน ได้ผล มันทิ้งจานข้าววิ่งตามก้นฉันมาต้อยๆ “ ทำไมแกไม่บอกฉันว่า ฟาโรห์มีคนอื่นแล้ว ” ฉันยืนพิงกำแพงตึก ถามมันด้วยสายตาคาดคั้น “ ฉันอยากให้แกมาเห็นเอง ฉันอยากให้แกทำใจ จะได้เลิกฝันซะที ฉันจะบอกแกอีกอย่างว่า ปริ้น ไนท์แล้วก็ทรีโอน่ะ ก็มีแฟนกันทุกคนนะ พวกมันนัดบอร์ดกัน แล้วได้มาคนละคู่ ” “ แกก็รู้นี่ ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว ฉันจะกลับมาทำไม ” ฉันพูดเสียงสั่น พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างหนัก “ เราต้องอยู่กับความจริงให้ได้ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเจ็บปวด เวลาที่ผ่านมา แกยังยึดติดกับสิ่งเก่าๆ ใจแกจะมีความสุขเหรอวะเพิร์ล ในเมื่อแกยังชอบหลอกตัวเองไปวันๆ ว่าพวกนั้นยังคงนึกถึงแก ไม่ได้ลืมแกไปแล้ว ” “ พอแล้ว..คีย์...ฮื่อๆ ” ฉันเจ็บแปล๊บ...พวกเขาลืมฉันจริงๆ เหรอ ฉันไม่มีค่า ควรแก่การจดจำแล้ว อย่างนั้นเหรอ คีย์ดึงฉันไปกอดลูบหัวให้เหมือนทุกครั้ง “ อย่าร้องไห้เลยว่ะ ฉันจะร้องตามแกแล้วนะ ” ฉันผละออกแล้วด่ามัน “ ไอ้บ้า...แกไม่ต้องมาทำเป็นซึ้ง แต่ยังไงฉันก็ยังอยากเจอพวกนั้น” ฉันอยากรู้ว่า ปริ้น ไนท์ ทรีโอ พวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง “ เย็นนี้ พวกนั้นจะไปซ้อมดนตรีที่ชมรม แกได้เจอแน่ อ้อ...คนที่อยู่กับฟาโรห์ห้องเดียวกับแก เธอเป็นนักร้องหญิงของชมรมเราเอง ชื่อว่า โซเฟีย แต่แกทำใจได้แน่นะ ” “ ฮื่อ.. ” “ อย่าก่อเรื่อง อย่าแอบสูบบุหรี่ อย่าเอาแต่ฟังเพลง ตั้งใจเรียนล่ะ ” “ ฮื้อ... ” “ เวลาโดนกวนอารมณ์ แกจะต้องท่องว่าขันติๆ นะ ” “ ขันติบ้าบออะไรของแก ฉันเป็นคริสต์ โว๊ย! ” “ แล้วอย่า..” “ ไปเล้ย...แกจะไปไหนก็ไป ” ฉันขว้างก้อนหินใส่คีย์ รำคาญ ทำตัวยังกับพ่อ แต่ยังไง มันก็ไม่เคยทิ้งฉัน รวมทั้งแองจี้แฟนของมันด้วย เราสนิทกันตอนที่ฉันไปอยู่ที่อเมริกาใหม่ๆ คีย์ เป็นญาติของแม่เลี้ยง ซึ่งฉันไม่เคยเกลียดมันเลย มันรู้เรื่องทุกอย่าง ช่วยฉันทุกเรื่องที่ฉันขอร้อง ฉันเป็นคนให้มันสืบเรื่องของสี่ยอดกุมาร ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนกันบ้าง เรียนที่ไหน จนรู้ ฉันยังให้มันทิ้งแฟนมาเรียนที่โรงเรียนนี้ ตอนแรกเรานัดว่าจะมาตอนมอห้าพร้อมกัน แต่ฉันติดการซ้อมและการแข่งขันรอบสุดท้ายของการประกวดช่างตัดผมมืออาชีพ จึงไม่ได้มาพร้อมเขา เมื่อคีย์เรียนจบมอหกที่เมืองไทย ปีหน้าเขาก็จะกลับไปเรียนมหาลัยต่อที่อเมริกา การประกวดคือสิ่งเดียวที่ฉันทำให้พ่อภูมิใจ ทั้งๆ ที่อยากทำให้ท่านเสียใจทุกเรื่อง แต่การประกวด เป็นความฝันของฉัน ถึงแม้ว่าครั้งนี้ ฉันจะได้ที่สามก็เถอะ แต่เชื่อไหมว่า ฉันดังมากกว่าที่หนึ่ง เพราะฉันอายุน้อยที่สุด สวยที่สุด แต่สักวันฉันจะเอาคำว่า เก่งที่สุดมาให้ได้ ทางสมาคมของฝรั่งเศส ต้องการตัวฉัน เขาให้โอกาสฉันในการเข้าเรียนกับอาจายร์ที่ดังที่สุด เป็นช่างผมของดาราฮอลิวู๊ด และนักร้องที่ดังระดับโลก คิดแล้ว อยากไปมากๆ เพราะฉันอยากเจอพระเอกหนังฝรั่ง และนักร้องวัยรุ่นที่หล่อได้ใจ อย่างจัสติน บีเบอร์ แต่ติดว่า อยากเจอสี่ยอดกุมารของเมืองไทยเสียก่อน เวลาเรียนที่เหลืออีกหนึ่งปี ฉันจึงอยากมาอยู่กับพวกเขาที่นี่ และปีหน้าฉันจะต้องไปเรียนมหาลัยที่ฝรั่งเศส เพื่อที่จะมีเวลาช่วงเสาร์-อาทิตย์ฝึกเรียนเพิ่มเติมกับสมาคม เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะไม่มีเวลาทำอะไรเลย ฉันจึงได้ปรึกษากับทางสมาคมแล้ว และคณะกรรมการก็มีความเห็นตรงกัน คือรอให้ฉันเรียนจบมอหกก่อน แต่ฉันก็ยังอยากลงแข่งขันในปีหน้าอีก เพราะอยากได้อันดับหนึ่ง ฉันจับไปที่หัวใจของตัวเอง แล้วพูดกับหัวใจเบาๆ ประหนึ่งราวกับว่า มันคือชีวิตอีกชีวิตหนึ่ง “ ขอบคุณนะคะแม่ หนูดีใจที่สุด ที่มีแม่อยู่ด้วยตลอดเวลา แม่ช่วยเป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ ” นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ไรท์หัดแต่งเรื่องแรกๆ เป็นแนวรักวัยรุ่น ที่ใช้บุคคลที่1เป็นคนดำเนินเรื่องค่ะ อาจจะไม่ค่อยลื่นไหลหรือไม่สนุกก็ขออภัยมาณ.ที่นี้ด้วยนะคะ