ฉันไปเรียนทุกวันตามปกติ ไม่มอง ไม่พูดกับฟาโรห์ รวมถึงไม่ไปที่ที่ชมรมดนตรีด้วย เลิกเรียนก็ตรงดิ่งไปที่ร้านของพี่ปุ้มทันที
คีย์เข้าใจฉันทุกอย่าง ไม่ว่า ไม่ถาม เขาเคารพในการตัดสินใจของฉันเสมอ แต่เขากลับมาเล่าให้ฟังที่บ้านทุกวัน ว่าพวกนั้นเป็นอย่างไร คีย์บอกว่า พวกเขาถามถึงฉันทุกวันแหละ ยกเว้นฟาโรห์ เขามาที่ชมรมเป็นบางวัน อารมณ์เสียบ่อยๆ หมดไม้กลองไปหลายชุด
วันนี้คีย์บอกว่า ฟาโรห์จะไปเคลียร์กับแรมโบ้ให้เอง เพราะยังไงก็ไม่มีใครคิดจะส่งฉันไปให้แรมโบ้จัดการหรอก
เย็นนี้ทุกคนจึงนัดกันที่ชมรม คีย์ให้ฉันไปที่นั่นด้วย งดไปร้านพี่ปุ้มหนึ่งวัน ฉันไม่เห็นเงาของพวกสาวๆ ซึ่งพวกนั้น ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย
ฉันยิ้มให้เขาทั้งสามคน ยกเว้นฟาโรห์ ที่นั่งหันหน้าไปอีกทาง
“ ค่ำนี้พวกเราจะไปที่สนามแข่ง แต่เธอไม่ต้องไป รอพวกเราอยู่ที่บ้านเข้าใจใช่ไหม ” คีย์บอกฉัน ที่นั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
“ อื้อ”
“ อย่าไปไห
