ฉันกลับถึงบ้าน เป็นเวลาสี่ทุ่ม พวกเขาแวะมาส่ง คีย์นอนรออยู่บนโซฟาตัวยาว เขาคงห่วงถึงแม้ว่าฉันจะโทรบอกเขาแล้วว่ากลับดึก โดยบอกเขาว่า ลูกค้าเยอะ ฉันผิดหรือเปล่านะ ที่โกหกเขา
ฉันเขย่าปลุกเขา แต่เหมือนเขาไม่รู้สึกตัว ตัวเขาอุ่นๆ ฉันใช้หลังมือแตะหน้าผาก ก็รู้แล้วว่าเขาไม่สบาย
“ คีย์ ๆ” ฉันพยายามเรียกเขาพร้อมกับเขย่าตัวซ้ำๆ
“ หือ...กลับมาแล้วเหรอ ” คีย์งัวเงีย ปรือตาขึ้นถาม
“ ตัวร้อนนี่ ไม่สบายหรือเปล่า กินยาหรือยัง ”
“ อื่อ ”
“ ขึ้นไปนอนเถอะ เดินไหวไหม ”
คีย์พยักหน้า ลุกขึ้นยืน ดูเขาเซๆ ฉันจึงเข้าไปพยุงเขาไว้ และช่วยประคองพาขึ้นไปข้างบน เขายึดราวบันไดเพื่อช่วยไม่ให้ฉันหนักเกินไป พอไปถึงเตียงก็ล้มตัวนอนลง หน้าเขาแดง เนื่องจากพิษไข้ ไปทำอะไรมานะถึงได้ไข้ขึ้นขนาดนี้ เขาไอแค๊กๆ คงเป็นหวัดนั่นเอง
“ เช็ดตัวหน่อยดีกว่า กินยาลดไข้อีกเม็ดนะ ” ฉันพูดกับเขาแล้วเดินไปเอายา และผ้าชุบน้ำเพื่อมาเช
