บทที่ 5.
1459 Words
แม่เล่าว่า พ่อของฟาโรห์เป็นคนขับรถพาฉันมาโรงพยาบาล เพื่อนสี่ยอดกุมารของฉันร้องไห้กันลั่นโรงพยาบาล หมอพาฉันเข้าห้องไอซียู ตอนนี้ทุกคนรู้แล้ว ว่า ฉันมีอาการของโรคหัวใจระยะสุดท้าย
เพื่อนๆ มาเยี่ยมฉันทุกวัน ชวนพูดคุยแต่เรื่องสนุกๆ คุยเรื่องที่โรงเรียน เพราะฉันไปไม่ได้ จนฉันออกจากโรงพยาบาล
ทุกคนไม่ต้องการให้ฉันเครียด ฉันไม่เครียด เมื่อเห็นพวกเขา แต่เครียดกับน้ำตาของแม่ ฉันว่าต้องมีอะไร ระหว่างแม่และพ่อที่ฉันยังไม่รู้
และฉันก็ได้รู้ในวันนี้ เมื่อแอบได้ยินท่านทั้งสอง ทะเลาะกันตอนค่ำ
“ ฉันไม่ให้ลูกไปรักษาตัวที่โน้น หมอเมืองไทยเก่งๆ เยอะแยะ คุณไม่ต้องมายุ่งกับลูกฉัน เอาเวลาไปยุ่งไปห่วงกับลูกแล้วก็เมียของคุณเถอะ ”
แม่พูดอะไร ลูกเมียของพ่องั้นเหรอ พ่อนอกใจแม่อย่างนั้นใช่ไหม ที่แม่แอบร้องไห้เพราะอย่างนี้นี่เอง ทำไมพ่อทำกับแม่แบบนี้
ฉันเอามือปิดปาก ใจเริ่มสั่น ถอยหลังเดิน ออกไปจากตรงนั้นทันที
ไม่อยากรู้ ไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น
ฉันเดินร้องไห้เข้าไปที่บ้านของฟาโรห์ โดยไม่รู้ตัว จนได้ยินเสียงของเขาทักขึ้นมา
“ ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรเธอ ”
“ อื่อ...ฟาโรห์ ”
“ มานี่”
ฟาโรห์จูงมือเดินไปนั่งที่โซฟาห้องรับแขก ฉันนั่งลง เอาหลังมือปาดน้ำตาลวกๆ
“ บอกว่าอย่าร้อง”
“อื่อๆๆๆ โฮๆ”
“ อ้าว!! ยังๆ โธ่!ฉันอยากจะบ้า ”
ฟาโรห์เอามือกุมขมับ ส่ายหัว นั่งมองฉันร้องให้จนหยุดไปเอง
“ ฉันจะโทรไปตามไอ้สามคนก่อน ”
หมับ!!
ฉันจับข้อมือฟาโรห์ไว้ ไม่ต้องการให้ไนท์ ปริ้น และทรีโอมาปวดหัวเรื่องของฉัน
“ อย่า..ฉันไม่เป็นไรแล้ว ”
“ งั้นเล่ามา ”
ยังไม่ทันเล่าฉันก็ร้องไห้ออกมาอีก แต่ยอมเล่าทั้งน้ำตา
“ หยุดก่อน อย่าเพิ่งพูด...เธอจะไม่เป็นอะไรแน่นะ ”
ฉันส่ายหน้าดิก ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กับตัวเองหรือเปล่า
“ กินยามาหรือยัง ”
“ อื้อ..”
“ ค่อยๆ พูด..ช้าๆ”
“ เมื่อกี้...ฉันแอบได้ยินพ่อคุยกับแม่ ท่านเหมือนทะเลาะกัน พ่อบอกว่า จะพาฉันไปรักษาตัวที่เมืองนอก แต่แม่ไม่ยอม แม่บอกไม่ให้พ่อมายุ่งกับเรา แม่ให้พ่อไปดูแลลูกกับเมียของพ่อ มันหมายความว่ายังไงอ่ะฟาโรห์ ลูกกับเมียของพ่อ ไม่ใช่ฉันกับแม่ใช่ไหม พ่อ...พ่อ ไม่รักฉันกับแม่แล้ว ฮื่อๆๆ.พ่อมีคนอื่น พ่อไม่รักฉันแล้วใช่ไหม ”
ฉันพูดไปร้องไห้ไป กลัวจะพูดได้ไม่หมด ฉันเริ่มหอบ ฟาโรห์ฟังแล้วอึ้งๆ ก่อนดึงฉันเข้าไปกอดหลวมๆ เอามือลูบหลังเบาๆ ปลอบใจ
“ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจ เดี๋ยวเลือดออกอีก ”
“ ฉันมัน..อ่อนแอ ฉันมัน..ขี้โรค แม้แต่พ่อ...ก็ไม่รัก ท่านกำลัง...จะทิ้ง...ฉันและแม่ ”
ฉันพูดกระท่อนกระแท่น เพราะความเหนื่อย
“ ฉันบอกว่าอย่าพูด!!”
ฟาโรห์ผละออก แล้วตะคอกใส่เสียงดัง ด้วยความโมโห เขาจะหักคอฉันหรือเปล่า
“ ฉันขอร้อง...อยู่เฉยๆ ก่อนได้ไหม ”
เขาพูดเสียงอ่อนลง จับฉันนั่งพิงโซฟา สายตาที่เป็นห่วงแกมขอร้อง ทำให้ฉันทำตามที่เขาขอ...เงียบ หายใจลึกๆ เขาพ่นลมหายใจออกมา ก่อนเอื้อมมือมาเช็ดคราบน้ำตาที่เหลือให้
“ วันนี้ ฉันขอนอนกับนายได้ไหม ฉันกลัว ฉันไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้ ”
“ ....”
“ ได้ไหม ” ฉันถามเขาย้ำ
“ ฮื่อ..ไปบอกแม่เธอก่อนไป ”
“ นายไปขอให้หน่อยนะ ”
“ รออยู่นี่ล่ะ...เดี๋ยวมา ”
ฟาโรห์เดินออกไปสักพัก ก็กลับมาบอกว่าแม่อนุญาต แม่ตามใจฉันทุกอย่างอยู่แล้ว
ฉันไม่กล้ากลับบ้าน กลัวเห็นหน้าแม่แล้วทนไม่ได้ ขอนอนบ้านฟาโรห์ทำใจสักนิดเถอะ ก่อนที่จะออกไปเผชิญกับความจริงที่เจ็บปวด พรุ่งนี้ล่ะ ฉันจะถามแม่ว่า ความจริงทั้งหมดคืออะไรกันแน่ ที่ท่านไม่ยอมบอก ท่านคงกลัวว่าฉันจะรับไม่ได้
ฉันอย่างเก่ง ฉันอยากเข้มแข็ง อยากให้แม่รู้ว่าแม่ยังมีฉันอยู่ แต่ความเป็นจริง ฉันไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้เลย กลับเป็นภาระ ทำให้ท่านทุกข์ใจ ฉันจะเกิดมาเพื่ออะไรกัน....
ตั้งแต่เราเป็นเพื่อนกันมา ฉันไม่เคยขึ้นมาบนห้องของเขาเลยสักครั้ง เพราะเรามีห้องสำหรับพวกเราทุกคนอยู่แล้ว ห้องของเขากว้างมากสำหรับอยู่คนเดียว คงเผื่อโตด้วยมั้ง ข้างฝาเต็มไปด้วยภาพของพวกเราห้าคน ในอิริยาบถต่างๆ เราผูกพันธ์กันมากจริงๆ
“ ให้ฉันนอนตรงไหนอ่ะ ”
“ ที่เตียงดิ กลัวอะไรวะ ผู้ชายด้วยกันไม่ใช่หรือไง ”
ฟังดูประชดๆ ยังไงไม่รู้ ถ้านายคิดว่าฉันเป็นผู้ชายเหมือนนาย เวลาเรียกฉัน เห็นเรียกเธอทุกที ไอ้พวกนั้นก็เหมือนกัน อยากให้ฉันเป็นผู้ชาย ไม่งั้นไม่ให้เข้ากลุ่ม พอทำตัวเป็นผู้ชาย ก็พากันทำหน้าแปลกๆ จะเอายังไงกับฉันอีกวะ
“ เออ ”
ฉันคือผู้ชายดิ เพิ่งเริ่มมีประจำเดือนมาได้สองเดือนแล้ว หน้าอกด้วย มันเริ่มขึ้นมาแข็งเป็นไตบ้างแล้ว อยากจะตัดมดลูกกับนมทิ้งนัก..
“ ฉันจะอาบน้ำ เดี๋ยวออกมาเล่นเกมส์กัน ”
“ ฮื่อ”
เราเล่นเกมส์จนดึก ฟาโรห์ชวนนอน เขาปิดไฟ และขึ้นมานอนข้างๆ ฉันใจเต้นตึกตัก ฉันเป็นอะไรวะเนี่ย ทำไมต้องมีอาการแบบนี้ด้วย เดี๋ยวก็หอบหายใจไม่ออก ให้มันมาอารมณ์เสียใส่ฉันอีก
“ นี่..หลับยัง ” ฟาโรห์ทักขึ้นมาก่อนในความมืดสลัวๆ
“ ยัง ”
“ อย่าคิดมากเรื่องพ่อกับแม่เธอเลยนะ ท่านคงมีเหตุผลของท่าน ”
“ ฮื่อ ”
“ ขออย่างหนึ่งได้ไหม ”
“ อะไร ”
“ เลิกเป็นเถอะผู้ชายนะ แล้วก็ไว้ผมยาวๆ เหมือนตอนเด็กๆ ”
“....”
ฉันเงียบไป หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ในความสลัว มีเพียงเสียงลมหายใจของเราเท่านั้น ฉันรู้สึกถึงแรงขยับตัว เขาตะแคงหน้าหันมาทางเดียวกับฉัน ยังดีนะที่ปิดไฟ มองเห็นกันลางๆ ไม่งั้นเขาคงเห็นฉันหน้าแดงแล้ว
“ ว่าไง ”
“ ทำไม ”
“ ก็เลิกเป็นผู้ชาย ”
“ อะไร ”
“ เธอนี่! ”
“ ก็พวกนายต้องการแบบนี้มาตลอด ไม่งั้นไม่ให้ฉันอยู่ในกลุ่มด้วย ”
“ โธ่เอ้ย!เรื่องนี้เองเหรอ ตอนนั้นพวกฉันพูดเล่น คิดว่าเธออยากเป็นเองเสียอีก ”
“ อยากเป็นอะไรก็ได้ ที่พวกนายยอมให้อยู่ด้วย ”
“ เลิกเป็นผู้ชายเถอะ...เสียดาย ”
“ เสียดายอะไร ฉันจะเป็นผู้หญิงได้ไง หน้าตาก็ออกจะขี้เหร่ นายด่ากรอกหูฉัน เกือบทุกวัน มากี่ปีแล้ว”
“ อื้อ..ขี้เหร่จริงแหละ ตาสีฟ้าประหลาด โต๊โต ขนตาก็งอนเช้ง จมูกเล็กโด่ง ปากแดง แถมยังมีลักยิ้มอีก ไม่ไหวๆ ต้องไปทำศัลยกรรมอีกเยอะเลย ถึงจะสวยแบบผู้หญิงได้ ”
“ เห็นไหมนายว่าฉันอีกแล้ว ”
“ มานอนใกล้ๆ สิ เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก ” ฉันเขยิบเขาไปใกล้เขาอีกนิด
“ ฉัน...ยังไม่รู้เลยว่านายมีความฝันอะไร วันนั้นดันเกิดเรื่องก่อน บอกหน่อยสิ ”
“ ขยับเข้ามาใกล้ๆ สิ พูดเสียงดังไม่ได้ ”
ฉันเฉย จนเขาเป็นฝ่ายขยับเข้ามา จนชิดตัวฉันเอง เหอๆๆ ใจฉันจวนระเบิด
“ ความฝันของฉัน แค่มีเธอ อยู่กับฉัน ตลอดไป ”
“...”
เขากระซิบบอก กอดฉันไว้หลวมๆ ลูบผมสั้นของฉันด้วยมือหนึ่ง
ฉันได้กลิ่นหอมเย็นจากตัวเขา สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นๆ และกลิ่นหอมจากลมหายใจ ที่เป่ารดหน้าผาก ฉันไม่ได้ขัดขืน กลับซุกตัวเองกับอกอุ่นของเขา และหลับไปด้วยกัน
ทำไม...ฉันตื่นเต้นขนาดนี้ ฉันกลับหายใจสะดวก หัวใจที่เต้นแรง กลับไม่ทำอันตรายกับร่างกายฉันเลย
ตอนเช้าฉันตกใจตื่น มองเห็นฟาโรห์ยังนอนกอดตัวเองอยู่ ฉันค่อยๆ จับมือเขาออกไปวางไว้ข้างๆ ตัว ก่อนรีบลุกออกมาจากห้องโดยไม่ให้เขารู้ตัว เขินเมื่อนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืนนี้
“ ความฝันของฉัน แค่มีเธอ อยู่กับฉัน ตลอดไป ”
ต่อไปฉันคงมานอนกับเขาไม่ได้แล้ว เพราะอะไรน่ะเหรอ.....เพราะฉันต้องกลายเป็นผู้หญิงน่ะสิ
ถ้าฉันรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าสักนิด ฉันคงได้พูด ได้คุยกับเขา นี่แม้แต่คำล่ำลา ก็ไม่มีโอกาสได้ทำ....
จบบันทึกวัยเด็กของสี่ยอดกุมาร จาก...คลีโอ.....
- Writer
