ฟาโรห์:
ผมจ้องมองยัยเด็กใหม่ ที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่ตอนมอหก เธอรายงานตัวว่าด้วยเสียงกังวานใส จนอดที่จะจ้องมองเธอไม่ได้.
“ สวัสดีค่ะ ฉัน...พัฒตราภรณ์ บูรณะศาสตรา เรียก เพิร์ล เฉยๆ ก็ได้ ”
ผมอึ้งไปกับแววตาประกายสีฟ้า ที่เคยเห็น ใบหน้าเธอเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมเคยคิดจะรัก...คลีโอ....ถ้าเธอไม่จากผมไปก่อน รูบร่างที่เป็นผู้หญิงสมส่วน ผมสีน้ำตาลเข้มหยักโศก ดูดีทั้งแต่หัวจรดเท้า เธอจะใช่ หรือไม่ใช่ตอนนี้ ผมคงยังไม่รู้
เพราะผู้หญิงที่ผมเห็นตรงนี้ เธอดูผิดไปมาก มากเสียจนคิดว่าไม่น่าใช่
“ มองตาค้างเลยนะฟาโรห์ โซเฟียหึงนะ ”
โซเฟีย เธอเป็นผู้หญิงที่ผมควงด้วย เธอพยายามทำตัวเป็นเจ้าของ โดยที่ผมไม่ได้ปฏิเสธ เธอทนให้ผมหงุดหงิดใส่ ได้มากกว่าผู้หญิงทุกคน ไม่เข้าใจว่ารักอะไรผมมากมายนัก ด่ายังไงว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมไปจากผมเสียที ยอมผมทุกอย่างจนรู้สึกว่าน่าเบื่อ
“ เหมือนคนที่เคยรู้จักน่ะ ไม่มีอะไรหรอก
