Love in a Rush 2 (COMPLETED)

Twenty Three

Ilang araw din nag-stay si Shayla sa ospital. Halos duon na nga ito matulog sa isa sa mga hospital suites na kinuha ng Uncle Migoel nito para kay Shayla at sa mga taong gustong bumisita sa ina ni Shayla na kasalukuyang nasa ICU pa din.

Gustuhin man niyang makasama ang asawa ay hindi niya magawa dahil napagdesisyonan nilang mag-asawa na ang mga bata ay sa bahay matutulog, at hindi sa hospital kahit pa malinis ang hospital suite.

"Daddy, I miss mommy." Malungkot na yakap ni Milly sa kanya, habang ang mga anak niya ay lahat nakatabi sa kanya sa customized na kama ng mga ito. Sina Bree at Gwen ay ginawang unan ang kanyang bandang tiyan, habang si Milly ay nasa may bandang kilikili niya nakasiksik.

"Why is Mommy not coming home yet?" tanong ni Drew sa kanya na hindi pa naka-upo sa edge ng bed.

"Mommy is not coming home yet, because she's taking care of Grandma Sara." Paliwanag niya sa anak. "Come sleep, son." Imbita niya dito.

"I miss mommy scratching my head so I could go to sleep." Reklamo naman ng nag-iisang anak na lalaki.

"Come, son, Dad is going to scratch your head." Aniya.

"You would?" excited na tanong ni Drew.

"Yes, son. Come here closer to me so I could reach you." Sabi niya at inintay na lumapit ang anak na lalaki. Sumiksik naman ito sa may bandang kilikili niya, opposite ni Milena na nasa kabilang side niya, at inumpisahan niyang kamutin ang ulo nito.

"Daddy, can you sing lullaby so I could sleep na?" tanong ni Milly.

"Okay, baby." Tugon niya at gumawa ng imbentong tono para ihele ang mga bata.

"No, Dad. That's not what Mommy sings for us." Parang maiiyak na sabi ni Milly. Batid niyang nafu-frustrate ang kanyang anak at sinusumpong dahil inaantok na ito.

"Okay, baby. What does mom sing for you?" tanong niya dito.

"It's like this Dad..." sagot naman ni Bree na tulog na pero sumasagot pa din. "Hush now, quiet now, it's time to lay your sleepy head. Hush now, quiet now, it's time to go to bed..." kanta nito.

"Ah! Yun pala..." aniya. "Hush now, quiet now.. it's time to sleep baby..." kanta niya.

"No, Dad. It should be 'it's time to lay your sleepy head'." Pagtama naman ni Gwen na inaantok na sumagot.

"But I'm not familiar with the song, babies..." paliwanag niya. "Can I sing another song? Like, maybe, Twinkle Twinkle Little Star?" pakiusap niya sa mga bata.

Pati siya ay bahagya ng nafufrustrate dahil mas nararamdaman niya ang pangangailangan ng mga anak niya sa ina ng mga ito, lalo na sa ganitong sitwasyon na may pinapakanta sa kanya ang mga anak na hindi niya makanta dahil hindi naman siya pamilyar pang-hele ni Shayla sa mga bata.

Nagsimulang humikbi si Milly, na sinundan naman nina Bree at Gwen. Nasambit ng mga ito na namimiss na nila ang Mommy nila.

"Dad," ani Drew. "I'll just be the one to sing for my sisters." Sabi nito. "Hush now, quiet now, it's time to lay your sleepy head... Hush now quiet now, it's time to go to bed..." pero habang kumakanta ito ay napapaiyak na rin ito. "I'm sorry Daddy I'm crying!" Itinago nito ang mukha sa may bandang kili kili niya. "I miss Mommy, too!" He said in muffled words.

Parang pati tuloy siya ay napapaluha sa frustration dahil kung tutuusin, first time nilang lima na mapahiwalay kay Shayla, and he felt so lonely. He didn't expect that a week away from Shayla would make them this sad.

Napaisip siya, and reached out for his mobile fon which was on the side table, and he dialed Shayla's number. Ayawa na sana niyang maistorbo si Shayla pero kailangan nilang pare-parehong marining ang boses nito.

"Hello, hon? Is everything ok? Kamusta na ang mga bata?" paos na tanong ni Shayla. "I miss you so much..." malungkot nitong sabi.

"I miss you too, hon. The kids miss you so much. They're here with me, and they're crying, hon..." hindi niya napigilan maparating ang kalungkutan ang pagka-miss sa asawa. "They miss you so much, too. Can you sing their lullaby song for them, please?"

Narinig niyang humikbi si Shayla, bago huminga ng malalim. "Hon, pakispeaker fon para sa mga bata." Paki-usap nito.

Ginawa naman niya iyon saka kumanta si Shayla. "Hush now, quiet now. It's time to lay your sleepy head. Hush now, quiet now, it's time to go to bed..." marahang kanta ng asawa sa mga bata. Narinig naman ito ng mga bata at nanlaki ang mga mata nito.

"Mommy!" Naiiyak na sabi ng mga ito. "We miss you!"

Narinig niyang humugot ng malalim na hininga si Shayla bago iniba ang tono ng boses nito. "Hello mga anak! Miss na miss ko na kayo!" She said trying to be cheerful on the phone.

"Mommy, we miss you a lot!"

"When are you coming home?"

"Please come home."

"Tomorrow."

"Yes, Mom. Even just for tomorrow."

"Please?"

Sunod sunod na sabi ng mga bata.

"Okay mga babies ko. Uuwi si Mommy tomorrow. So sleep na kayo ha?" marahang sabi ni Shayla.

Na-excite ang mga bata. Pati naman siya ay na-excite din. "Talaga, hon? Sunduin kita bukas ha? Tapos sunduin nating yung mga bata sa school."

Sinabihan niya ang mga bata na matulog na para matuloy ang paglabas nila bukas.

"Good night Mommy! See you tomorrow!" Sabay sabay na sinabi ng mga bata at saka sila pumuwesto sa kani kanilang mga unan at pumikit habang muling kinakantahan ni Shayla ang mga ito. Ilang beses at tuloy tuloy na kumanta si Shayla at tumigil lamang ito nang mapansin ni Gerard na tulog na tulog na ang mga bata.

"Hon, okay na," bulong ni Gerard. "Tulog na yung mga bata. Sandali lang ha? Tayo lang ako sa kama." Aniya at tumayo para mag-inat. Nangawit kasi siya sa puwesto niya.

Marahan niyang hinalikan ang bawat isa sa mga anak, at kinumutan. Matapos ay binuksan niya ang lamp shade at pinatay ang pinaka ilaw ng kuwarto ng mga bata, bago siya lumabas ng kuwarto at isinara ang pinto.

"Honey," malambing niyang sabi at pumasok na sa kuwarto. Humiga siya sa gitna ng kama at bumuntong hininga.

"Yes, honey?" mahinang tanong ni Shayla.

"Miss na kita," lambing niya dito.

"Miss na miss ko na rin kayo ng mga bata. Pasensya na honey kung narito pa rin ako..."

Pinutol na niya ang sasabihin ng asawa. "Don't apologize, honey. We understand." Sabi niya. "Although I have to admit that we miss you a lot." Malungkot niyang amin. "Penge naman kiss diyan para masarap tulog ko." Lambing niya.

Narinig niyang napatawa si Shayla. "Para kang bata!" Anito.

"Pag ganitong miss na miss na kita, siyempre pumaparaan ako." Hirit niya. "Pagbigyan mo na'ko, honey. Isa lang."

"Ikaw talaga, honey. Kung anu-ano pinapagawa mo sa akin. Tapos ako naman sumusunod!"  

Napatawa si Gerard at tumagilid sa kama. He reached out for the pillow that Shayla uses. He intentionally smelled it and embraced it. "Miss na kita eh..." marahan niyang sambit. "In fact, I'm having nightmares lately at naaalimpungatan ako kasi kapag kinakapa kita sa tabi ko, flat chested! It was scary! Akala ko naging flat chested ka na! Yun pala, yung unan mo lang pala yung nakapa ko!"

"Loko ka talaga!" Natatawang sabi ni Shayla. It felt good to hear her laugh again. Importante sa kanya na kahit paano ay napapangiti pa rin niya ang asawa despite sa mga pinagdadaanan ng kanilang pamilya, dahil sa totoo lang, alam naman niyang hindi niyang wala naman siyang kakayahan na alisin yung lungkot na nararamdaman ng asawa lalo pa't ang dahilan ng lungkot nito ay ang sitwasyon ni Mommy Sara ngayon.

"Kiss mo na ko..." marahan niyang lambing dito.

"Ikaw muna," naglambing na rin na sabi nito.

"O sige. Pag kiss ko sa'yo, kiss mo rin ako ha?" aniya.

"Oo nga," anito.

"Mmmmmmmmmmmmmwaaaaahhhh-tsuuuuuuuuup-tsuuuuuuuup-sluuuuurp-sluuuurpppp," sinadya pa niyang iparinig na parang fini-french kiss niya ang asawa na may hingal hingal pa.

"MMMMMwwwwwaaaah!" Nahihiyang tugon naman ng asawa.

"Hmmm! Sarap!" Excited pa niyang sabi.

Kinabukusan ay hinatid niya ang mga bata, at dumirecho sa ospital. Pinauna na niya ang dalawang helpers para dalhin si Shayla ng extra na damit at breakfast nilang mag-asawa sa hospital suite. Siya naman ay tumungo muna sa ICU para bisitahin ang mother-in-law niya. 

"Mommy, pagaling po kayo dahil hindi matatapos ang taon at magkaka-apo po ulit kayo. Itaga niyo yan sa bato, Mommy! Winowork out ko po talaga yoon gaya ng ipinangako ko sa inyo na bibigyan ko kayo ng maraming apo." Nakangiti niyang sabi sa mother-in-law na tila baga naririnig siya nito. He reached out for her hand and held it. "Sana kambal ulit pero this time lalaki naman!" Patuloy siya sa pagkukuwento ng mahina habang nakatingin sa mukha ng mother-in-law. "At saka..." aniya at bumuntong hininga. "Namimiss na po namin kayo. Namimiss na kayo nina Shayla at ng mga bata. Namimiss ko na din po kayo lalo na ang mga kwentuhan natin nila Uncle Migoel, at ang ma-mahjong! It's not the same kung kami lang ni Uncle Migoel ang naglalaro." Nakangiti niyang banggit. Si Mommy Sara ang nagturo sa kanya kung paano maglaro ng mahjong. Nakaka-entertain at challenge rin naman maglaro ng mahjong, pero it wasn't really his thing. Every other Saturday night ay pinagbibigyan niya ang dalawang matanda na maglaro ng mahjong dahil ito ang libangan ng mga ito.

Lumapit na sa kanya ang nurse at pinaalalang sandali lamang dapat siya sa loob ng ICU. Sumunod naman siya sa nurse at lumabas na. Pinuntahan na niya ang asawa na alam niyang naghihintay sa kanya ngayon sa hospital suite.

Pagkakita nga nila sa isa't isa sa hospital suite ay agad na yumakap si Shayla sa kanya. Pumasok sila sa loob ng room at mariin siyang hinalikan ng asawa.

"I miss you so much, honey!" Shayla wrapped her arms around his neck as she kissed him.

He cupped her face because he wanted to see her. Nahiya naman si Shayla nang titigan niya ito. Pinagmasdan niya kasi ang asawa. Bahagyang may eye bugs ang asawa gawa ng pag-iyak at puyat. Ang asawa naman niya ay hindi makatingin sa kanya dahil alam nito na concerned siya sa kalusugan nito at hindi niya gusto ang pamamayat nito.

Bumuntong hininga siya at hinapit ang asawa papunta sa kanya saka niyakap. "Mabuti na lang hindi lumiit 'to." Biro na lamang niya nang sinapo niya ang dibdib nito.

"Bastos mo talaga, honey!" Bahagya siyang itinulak ni Shayla, pero dahil mas malakas siya ay parang wala rin nangyari.

Muli na lang niyang niyakap ang asawa. "Honey, huwag mo naman pabayaan ang sarili mo. " Malambing niyang paki-usap. "Kapag ikaw ang nanghina at nagkasakit, paano mo pa maalagaan si Mommy Sara?"

Hindi na lang tumugon si Shayla. Nakatingin na lamang ito pababa, at lumuha. Marahan niyang pinunasan ang luha ni Shayla at hinalikan niya ito sa pisngi. "Love you, honey. I'm always here for you."

Shayla tried to hold back a sob, and nodded to acknowledge what he said. "Ang tagal kasi mag-respond ni Mommy eh...." mahina niyang sabi.

Batid ni Gerard ang frustration ni Shayla. Gusto na nitong maka-recover ang ina dahil hindi nito kayang nakikita ang ina na parang walang buhay.  At kahit man hindi sabihin ng asawa, alam niyang parang nawawalan na ito ng pag-asa na makakapag-survive pa ang mommy nito sa nangyari dito.

"Mommy is a fighter, honey." Sabi niya kahit siya mismo ay may doubts lalo na sa sinabi ng doctor sa kaniya kanina na ang bumubuhay na lamang sa ina ni Shayla ay makina, sapagkat para na itong gulay. "Sinabi ko nga sa kanya kanina na magpagaling na siya dahil winowork out na natin this year yung pangako ko sa kanyang mga dagdag na apo." Kuwento na lamang niya to keep the conversation light. "At palagay ko naman narinig niya ako. For sure excited siya." Hinimas niya ang likod ng asawa at inaantabayanan ang reaksyon nito. Somehow he wanted to divert Shayla's attention to something good... something positive... than dwell on the possibility of life's inevitable phase in her mommy's situation, which is death.

"Parang may pinapahiwatig ka ha?" bahagyang ngumiti si Shayla sa kanya at napakagat labi,bago sinundot ang tagiliran niya.

Deep inside ay natuwa siya dahil kahit papaano ay pinipilit ni Shayla na maging okay para sa kanya, kahit na batid niya ang suliranin nito.

"Gusto ba ng sexy time ng honey kong pogi?" bulong ni Shayla sa kanya na ngayon ay nag-iba na ng mood at hinihimas ang kanyang dibdib.

Siya man ay di na nakapagpigil ng pag-ngiti habang inilalapit ni Shayla ang mukha nito sa kanya. Naramdaman niya ang init ng hininga ng asawa malapit sa kanyang labi. Siya na ang mismong naglapat ng labi niya dito, at hinapit lalo ang asawa para magkalapit sila. He guided her towards the bed as they passionately kissed. Hindi na siya nag-atubili at mabilis na inalis ang saplot ng asawa. He kissed every part his lips could reach from her neck, down to her bosoms and their peaks, to her stomach, to her abdomen, her thighs, and back to her lips. He kissed her fervently na halos mamula ang labi ni Shayla.

He sucked the skin on her neck and the cheek of her bosoms, before he positioned himself in between her legs, and entered her. He felt that Shayla wasn't fully lubricated yet, and he was very sure that it was because she was physically and emotionally exhausted from the stress of her mom's situation.

But here was his loving wife, accommodating him.  He thought.

He pushed further making her feel his orchises rubbing on the skin of her folds. He made her feel him move inside and fill her to her very core with his throbbing, long, and thick muscle, while he played with her hard Pink pearls that were already perked up. He laid his body on her as he thrusted, and felt her reach for his mind and groped them as she met his every thrusts.

"I missed you, honey." She whispered, as she moved.

"I missed you too." He said as he moved, kissing her temple, her nose, her cheeks, and tasting her neck again, while he continued to move inside her, reclaiming every space he could invade inside her, until they felt the waves of pleasure rising, and reaching the highest point of the flood tide of their love making.

Gerard made sure that he rested his face in between her bosoms. "I wont have nightmares anymore." Masaya niyang sabi in muffled words.

Naramdaman naman niyang gumalaw ang dibdib ng asawa dahil natawa ito, at bahagyang umalog ang pares ng paborito niyang parte sa katawan ng nito.

He placed his plams there, and pushed them closer together while his face was still in between.

"Ano bang ginagawa mo?" natanong ni Shayla na bahagyang yumuko upang tingnan siya.

"Niraramdam ko lang kung kasing lambot ng unan." Biro niya.

"Sir, Ma'am," malakas na katok ng mga helpers. Dali dali namang silang nagbihis ni Shayla at lumabas ng kuwarto.

"Ano yon?" mabilis niyang tanong sa mga helpers.

"Si Ma'am Sara po."

Mabilis silang pumuntang dalawa sa ICU. Hindi niya binitawan si Shayla habang naghihintay sa doctor. Halos manginig at mangiyak ngiyak si Shayla habang nakakakapit sa braso niya. Nang makita nilang lumabas ang doctor ay malungkot ito. Napahigpit ang kapit nila sa kamay ng isa't isa.

"Doc, kamusta po si Mommy?" siya na ang nagtanong.

Umiling ang doctor. "I'm sorry, Mr. and Mrs. Ponce."

"Mommy!" Napasigaw si Shayla at bumitaw sa kanya. Gusto nitong pumasok sa loob, pero pinigilan niya. "Hinde! Ayoko! Ayoko! Mommy! Mommy!"  Incoherent na sigaw ni Shayla. Halos maglupasay ito habang sumisigaw sa pag-iyak at hirap sa paghinga.

Pati siya ay umiyak, habang sinusuportahan ang asawang halos ma-upo sa pag-iyak. Pinipigilan niya itong maglupasay at baka masaktan ito, pero bigla na lamang itong tumigil sa pag-iyak at paglalaban sa kanya.

"Shayla!" Napasigaw siya nang sumandal sa kanya ang asawa na wala ng malay, at niyapos niya ito upang masalo.

HE called Uncle Migoel, Shayla's best friends and cousins, and gave instructions to the body guards and nannies na sunduin ang mga anak niya sa school, habang si Shayla naman ay inaasikaso niya at habang iniintay nila na i-release na morgue si Mommy Sara. He also asked his secretary to attend to the documents needed para sa burol, obituary, at sa huling hantungan ni Mommy Sara.

Ang kanyang mga magulang ang nag-asikaso sa mga bata at nagsabi sa mga ito sa nangyari kay Mommy Sara. Hindi pa niya kayang harapin ang mga anak dahil pati siya ay parang lutang pa sa nangyari. Ang tangi na lamang niyang naiisip ay ang pilitin mag-pokus dahil hinihintay niya ang tests ni Shayla dahil bigla itong nag-bleeding habang ito ay nawalan ng malay. Mabilis naman na lumabas ang resulta at sinabing buntis pala si Shayla ng dalawang buwan.

It was a good news, despite the sorrow and sadness of their situation. Pero sa ngayon, uunahin muna niya na maisaayos ang burol ng kanyang mother-in-law, habang minomonitor si Shayla ng duktor.

Mabilis naman nagsidatingan ang mga kaibigan at mga kamag-anak nila para i-console si Shayla. Bandang hapon nang masi-ayos na ang lahat sa burol. Nagsidatingan din ang marami at magagandang funeral wreaths sa burol. Hanggang lobby na nga umabot ang funeral wreaths nilang na nanggaling sa mga government officials, mga kakilala sa negosyo, at mga kaibigan. It helped to know that there were so many who sent them condolences, especially for Shayla. Nagulat nga ang kaniyang asawa na maraming nakiramay sa kanila, dahil lumaki ang asawa na sila lamang mag-ina ang magkasama, bukod sa mga naging best friends niya noong high school siya.

He was very thankful to all their friends and loved ones who helped him and Shayla in that most difficult time. Lalo pa't si Shayla ay halos tulala ng mga ilang araw. Pati siya mismo ay alalang alala sa asawa lalo na't ito ay nagdadalang tao. Gusto man niyang magtatalon sa tuwa sa kasiyahan na nakabuo sila ng asawa ay hindi niya magawa dahil nalulungkot din siya.

"Sayang Mommy, hindi mo na naintay ang mga susunod mong apo." Naluluha niyang sambit sa euology na naganap sa huling araw ng burol. "Pero alam ko, Mommy, na makikita mo rin sila up above, because I know you're with our Father in heaven. Although sa palagay ko walang mahjong sa heaven, hindi ka naman mabobore diyan dahil  alam naming kasama mo na si Daddy Manoel ngayon. For sure, itinutuloy ninyo na ang nabinbin ninyong mga romantic dates. Bantayan mo ang aming pamilya, Mommy, at mahal na mahal ka namin! This is not goodbye, Mommy. We'll see you soon. We love you so much."