Günler nasıl geçiyor diye sorsalar resmen işkence derdim. O büyük kavgadan sonra yaklaşık bir ay geçti. Bu süre zarfında ne Bejna ne de Zeynep bana hiç bulaşmadı. Garip bir şekilde uzak ve sessizlerdi. Kuzuların sessizliği korku aklıma gelirken girdiğim doktorun odasında alçımın alınmasını bekliyordum.
Yanımda yine Aslı vardı. resmen hem konakta hem dışarıda elim ayağım oluyordu. üstelik birçok durumdan onu da haberdar ettiğim için kulağına ne çalınırsa hemen gelip bana söylüyor kulağı açık oluyordu. ders çalışıyor zehir gibi bir kafayla çalıştığını da anlıyordu.
Doktor gelip az önce çektirdiğim röntgene bakarken “Kolunuzda durum iyi. Alçıyı alabiliriz ama yine de bir süre dikkat etmenizde fayda var. Ağrı olabilir. Bu zamanla geçecektir ama çok olursa lütfen hemen gelin” dediğinde gülü
