Biri bana bunları yaşayacağımı söylese zamanında, ona kocaman güler geçer giderdim. Şimdiyse Aral’ın göğsüne sığınmış yerdeki gözleri açık göğsü kanlar içindeki garson çocuğa bakarken resmen çıldırmamak için kendime türlü bahaneler uyduruyordum.
Çığlıklar bağırışlar sesler. Sağır olmaya ramak kala aldığım nefesi tuttum ve gözlerimi kapadım. Ellerim Aral’ın gömleği üzerinde yumruk olurken dişlerimi çenem acıyacak şekilde sıktım. Saniyeler sonra gözlerimi açtığımda daha serin kanlı olmaya çalıştım ve kendimi beni saran adamdan çekip “Aral, bırak. Yardım etmem lazım.” dedim.
Bırakmak istemese de emekleyerek yanına kadar ulaştığım çocuğun önce nabzını kontrol ettim. Yoktu. Kalp atışlarını duymaya çalıştığımda ondan da ses yoktu. Yarayı boynuna taktığım fuları çıkararak kapatırken “Ambula
