Kinabukasan ay maaga akong nagising at maaga rin si tiya.
“Nakapagluto na ako, mag-almusal na tayo,” aya niya sa akin. Tumango naman ako.
“Tiya, may malapit bang bilihan dito ng mga gamit?” tanong ko sa kaniya.
“Oo, may mall dito. Bakit?”
“May kilala po ba kayong electrician at karpintero?” dagdag ko pa.
Natigilan naman siya at tumikwas ang kaniyang kilay.
“Lana...” aniya.
Hinawakan ko naman ang kaniyang kamay.
“Tiya, alam mo namang tayo na ang magkasama ngayon. May magagawa ako para maging maayos ang pagtira natin dito. Hayaan niyo na po akong gawin ‘to. Tayo lang din naman ang makikinabang,” pangungumbinsi ko sa kaniya.
Tiningnan niya ako at tinanguhan.
“Sige na nga,” aniya.
Napangiti na lamang ako. Pagkatapos nga naming kumain ay umalis na kami. Sumakay lang kami sa traysikel
