My Kidnapper, My Lover

“You are not a victim here, Selene. You are my weapon. And I will use you to destroy everything your father loves.” Mahimbing na natutulog si Selene sa kanyang malaki at marangyang kwarto sa loob ng mansyon ng mga Monteverdi. Tahimik at payapa ang lahat, akala niya ay ligtas siya sa loob ng matataas na pader at mahigpit na seguridad ng kanilang bahay. Pero hindi niya alam na ngayong gabi, magbabago na ang lahat. Biglang bumukas ang bintana nang walang ingay. Isang anino ang pumasok—mabilis, maliksi, at parang isang hayop na naghihintay ng pagkakataon. Siya si Kael. Nakasuot ito ng itim, nakatakip ang kalahati ng mukha, pero ang mga mata niyang itim ay nakatitig nang matalim kay Selene. Puno ng galit at poot ang kanyang mga mata. Lumapit siya nang dahan-dahan. Bago pa man makagawa ng ingay o makasigaw si Selene, mabilis niyang tinakpan ang bibig nito ng matibay na kamay at hinila papunta sa kanya. Nagising ang diwa ni Selene at nanlaki ang kanyang mga mata sa takot. Pilit siyang nagpupumiglas, naninipa at kumakawala, pero masyadong malakas ang lalaking nakahawak sa kanya. “Stop moving,” isang malalim at mababang boses ang bumulong sa kanyang tainga. “Sumigaw ka kahit konti, at papatayin kita dito mismo. Naiintindihan mo ba?” Nanginginig si Selene habang tumatango. Ramdam niya ang lamig at panganib na dulot ng estrangherong ito. Binuhat siya nito na parang isang magaang bagay at mabilis na lumabas ng bintana, dumaan sa mga gwardya na walang kamalay-malay, at isinilid siya sa isang maitim na sasakyan na naghihintay sa labas. Pagpasok sa loob ng sasakyan, tinanggal lang nito ang takip sa kanyang bibig pero nakatali pa rin ang kanyang mga kamay. Nakaupo si Kael sa tapat niya, nakatingin sa kanya nang walang emosyon. “Sino ka?!” garalgal na tanong ni Selene habang tumutulo ang luha. “Gusto mo ba ng pera? Sasabihin ko kay Papa na ibigay niya lahat ng gusto mo! Pakawalan mo lang ako, please!” Biglang tumawa nang mapakla si Kael. Lumapit siya, hinawakan nang marahas ang panga ni Selene at itinaas ang mukha nito para tumingin sa kanya. Ang lapit ng mukha nila sa isa’t isa, ramdam ni Selene ang mainit at mabangong hininga nito. “Money? Sa tingin mo ba ginawa ko ito dahil sa pera, Little Princess? Ang yaman ng ama mo ay galing sa dugo at kasalanan. At ayoko niyan.” Nanlilisik ang mga mata nito. “Kinuha kita hindi para sa pantubos. Kinuha kita dahil ikaw lang ang kahinaan ng ama mo. Ikaw lang ang mahal niya. At gagamitin kita… para wasakin siya. Mula ngayon, pag-aari mo na ako. Ikaw ang aking bihag.” Napasinghap si Selene. Nakita niya ang poot sa mga mata nito. “Galit ka kay Papa… anong ginawa niya sa’yo?” Binitawan siya ni Kael at tumingin sa labas ng bintana habang umaandar ang sasakyan papalayo sa siyudad, papunta sa masukal at liblib na lugar. “Tanungin mo ang ama mo kung paano niya pinatay ang pamilya Vance. Tanungin mo siya kung paano niya ninakaw ang lahat at iniwan kaming mamatay. Ang pamilya mo ang sumira sa buhay ko… at ngayon, babawi ako.” Tumingin ulit siya kay Selene, at sa unang pagkakataon, nakita ni Selene ang halo ng sakit at pagnanasa sa mga mata nito. “At ikaw, Selene… ikaw ang magiging kabayaran sa lahat.”