Kabanata 2
1245 Words
Nang marating ni Snow ang bahay ng tiyahin niya ay gabing-gabi na. Sa palagay niya ay tulog na ang mga ito kaya umikot siya sa mga kusina dahil nadudukot lang naman ang lock doon para mabuksan ang pinto.
Dahan-dahan siyang pumasok nang bigla na lang may humila sa buhok niya. Ramdam niya ang hapdi sa kanyang anit.
“Ah!” sigaw niya sa bigla.
“Saan ka galing na hayop ka! Nagpa-kantot ka ba sa mga tambay diyan para makatakas sa na rito?! Ang ladi mong hayop ka! Wala ka na ngang magawa rito sa bahay, madadala ka pa ng kahihiyan sa pamilya ko!” malakas na sigaw ng tiyahin niya habang hawak ang buhok niyang naglalakad patungo sa sala bago siya tinapun.
Tumama ang tuhod niya sa semento nitong sahig. Napahawak siya sa kanyang buhok dahil sa hapdi. Hindi niya man lang magawang umiyak dahil sanay na siya. Wala rin namang magagawa ang pag-iyak na.
“Ano?! Hindi ka talaga magsasalita?!” sigaw nito at isang beses siyang sinipa.
“Sa ma—may sapa lang po, tiyang. Nakatulog lang po ako kaya hindi—hindi ko napansin ang oras. Pasensya na po,” nanginginig ang labi na sagot niya.
Ininda niya pa ang sakit ng sip nito na tumama sa tagiliran niya.
“Huh! Sa sapa? Bakit ka nakatulog? Ilang beses ka bang nagpakantot na naman doon para mapagod ka at ganitong oras magising! Nakakahiya kang bata ka! Kung hindi lang kita pamangkin, matagal na kitang pinalayas rito! Malas!” huling bulyaw nito bago umakyat ng hagdan para sa kung saan ang kwarot nitong mag-asawa.
“Ah,” inda niya sa sakit ng tagiliran at anit.
Pinilit niya ang sariling tumayo para pumasok na sa maliit na kwartong para sa kanya malapit sa kusina. Tambakan talaga ito ng mga lumang gamit na inayos niya lang para maging presentable tingnan kahit saktong higa lang ang magagawa niya. Pinagkasya niya lang kung saan ilalagay ang mga damit niyang iilan lang naman.
Maagang siyang gumising gaya ng nakasanayan at baka bugbog na naman ang aabutin niya sa tiyahin. Nagluto na siya ng agahan para sa lahat bago siya naligo at nagbihis para sa pagpasok niya sa paaralan.
Nakakakain naman siya ng maayos kapag hindi nakatingin ang mga ito kaya parang nakaw na rin ang bawat kain niya dahil kung pagkakaitan siya kapag nakitang kumakain.
Maaga siya sa paaralan para may oras pang makapag basa ng mga klase nila kahapon baka sakali na may quiz at nang may maisagot naman siya.
Nawala sa isip niya na marami nang estudyanteng nagsimula na ring magdatingan nang bigla na lang umupo sa tabi niya si Hendry, “Kumain ka na?”
Tumango siya at ngumiti.
“Hindi ka naman napagalitan kagabi?”
Umiling-iling siya, “Hindi naman—masyado…”
“Snow,” tawag nito sa kanya.
Tiningnan niya ito ng nagtatanong.
“Kung sa amin ka na lang kaya? Part timer?”
Natawa siya, “Ano naman gagawin ko? Tsaka unfair kaya ‘yan sa ibang katulong ninyo. At bata pa ako baka makasuhan pa kayo dahil sa ‘kin.”
Hindi na rin niya narinig pang sumagot si Hendry. Kahit naman gusto niyang umalis sa bahay ng tiyahin ay talagang hindi pa pwede. Hinihintay niya lang maging nasa tamang gulang siya para makapagtrabaho at mag-ta-trabaho siya.
Nang tumunog ang bell ay sabay sila ni Hendry na tumayo para pumasok na. Magkaiba sila ng building kaya hindi na rin sila nagkasabay pa patungo sa kanya-kanyang classroom.
Habang naglalakad ay biglang may humila sa kanya. Sisigaw na siya ng takpan nito ang kanyang bibig, “Ssh. ‘Wag kang sumigaw.”
Nang makita niyang si Travis ito ay tinanggal na niya ang kamay nito sa bibig niya. Nasa loob siya ng boys’ CR. Kunot ang noo niya itong tiningnan.
“Anong kailangan mo? Hindi mo ba narinig ang bell?” ani niya.
“Flag ceremony pa lang naman,” sagot nito.
“Kahit na—”
Nanlaki ang mga mata niyang napatigil nang dakmain nito ang dibdib niya, “Ssh, sandali lang naman tayo.”
Dumikit ang labi nito sa labi niya bago ito sinipsip, “Sh8t. Ang sarap mo kasi, ‘di ko matiis…” daing nito sa labi niya.
Napapikit na lamang siya dahil sa sarap ng halik nito. Hindi niya rin mapigilang hawakan ang kamay nito upang mas idiin ang hawak sa dibdib niya. Ramdam niya ang pagkiskis ng bukol nito sa iba sa gitna niya.
“Sh8t,” bulong nito at nagmadaling kinalas ang butones ng uniform niya. Agad nitong ibinaba ang bra niya at isinubo ang dibdib. Para itong batang takam na takam sa pag-dede sa kanya.
“Uh~” daing niya.
Napapapikit na rin siya sa hatid ng pagsipsip at dila nito sa dibdib. Pasalit-salit ang bibig sa dalawang bundok niya bago muling dinakma ng kamay at pinisil pisil iyon. Muling bumalik ang labi sa labi niya at halos kainin na siya nito ng buhay.
“Oh~Travis…” hindi niya magipilang sambit.
Bumaba ang kamay nito sa hita niya at napadilat siya nang paglaruan nito ang laman niya sa ibaba. Naitulak niya ito at agad na tinalikuran para ayusin ang uniporme bago nagmamadaling lumabas ng banyo.
Hinihingal siyang pumasok ng classroom nila. Napayuko siya sa kanyang armchair dahil nanginginig ang kanyang binti bati na rin ang kanyang gitna. Kagat ang labi na iniisip kung ano ang nangyari kanina lang.
Naisip niyang ang sarap nito sa pakiramdam pero nakakahiya…
Inangat niya ang sarili nang magsimulang mag-ingay ang classroom dahil sa paparating na mga kaklase niya galing sa flag ceremony.
Kasunod nito ang adviser nilang papasok na sana nang lumabas ulit at nagpaalam na gustong makausap ng Principal.
Umayos na lamang siya ng upo dahil ayan na naman ang mga tingin ng mga kaklase niyang parang may ginagawa siya mali. Kung pwede lang talagang sumigaw siya para tumigil ang mga ito ay ginawa na niya. Pumikit na lang siya at huminga nang malalim.
Inayos na lang niya ang notebook para sa una nilang subject hanggang sa dumating kanilang adviser at umiling-iling na nagsalita sa harapan.
“May bago kayong kaklase. Hindi ko alam kung anong problema nitong Travis Revamonte at gustong bumalik sa seksyong kung kailan 3rd grading na,” ani nito.
Hindi na lang niya pinahalata ang gulat lalo na nang deritso ang tingin ni Travis sa kanya at sa bakanteng upuan sa tabi niya. Wala naman kasing gustong tumabi sa kanya na parang may nakakahawa siyang sakit kung mandiri ang mga ito.
“Humanap ka na ng upuan mo, Revamonte at sumasakit ulo ko sa ‘yo,” minamasahe ang batok na ani ng adviser nila.
“Thank you, ma’am. Love you,” sabi nito bago humalakhak habang naglalakad patungo sa katabing upuan niya.
Nang makaupo ay agad niyang iniwas ang tingin sa mukha ng lalaking nakangisi, “Hi. Lumipat ako ng section. Ayaw kitang ma-miss,” bulong nito sa tenga niya.
Parang tanga na galit ang mga tingin ng mga kaklase niya sa kanya. Wala naman siyang ibang ginawa kung hindi ang umupo.
“Inakit na naman niya sigurado. Ew, very cheap,” rinig niyang sambit ng nasa unahan niyang babae.
Napairap na lamang siya habang nakapikit. Lahat na lang talaga iniisip na inaakit niya. Ganoon na ba talaga siya ka ganda para magkagusto lahat ng lalaki sa kanya? Salamat na lang pero hindi po siya interesado.
“Huwag mo nang pansinin mga ‘yan. Focus ka lang sa akin,” bulong nito.
- Writer
