Nuriye Nine'nin arkasından kapı kapandığında, odada bıraktığı sessizlik, bir fırtına öncesinin tekinsiz sessizliğine benziyordu. Yaşlı kadının bastonunun sesi gitmiş, ama o kuru, çatlak sesle söylediği son cümle, odanın duvarlarında hala yankılanıyordu: “Uyuyan yılanı sopayla dürtmektir, evlat.”
Aslı, hala kapının önünde donakalmış olan Mert'e baktı. "Bu neydi şimdi?" diye fısıldadı, sesi şaşkınlık ve biraz da korkuyla doluydu. "Bir uyarı mıydı, yoksa tehdit mi?"
Mert, kapının kilidini tekrar çevirirken yavaşça başını salladı. "İkisi de olabilir," dedi. Zihni, olasılıkları tartıyordu. "Belki de iyi niyetli, eski usul bir ikazdı. 'Bu işlere bulaşmayın, başınız belaya girer' demenin onun yolu buydu. Ya da..." Duraksadı, Aslı'ya döndü. Yüzündeki ifade, gün batımındaki o yumuşak halinden sıy
