* * *
Doğrulup oturduğumda, odanın loş ışığında yumuşacık yatağında krallar gibi yatan Fırat’ın siluetini gördüm. Kollarını başının arkasına yaslamış, gözlerini tavana dikmişti. Yüzündeki düşünceli ifade, az önce söylediği cümlelerin ciddiyetini sorgulamama neden oluyordu. Ama ne olursa olsun, bu karım lafları sinirlerimi bozmaktan başka bir işe yaramıyordu.
Benim kıpırdadığımı fark edince omzunun üzerinden bana baktı. Gözleri her zamanki gibi derin, sorgulayıcı ve hafif alaycıydı. İçimde bir yerlerde, sırf beni sinirlendirmek için böyle konuştuğuna dair şiddetli bir his vardı.
“Ciddi anlamda soruyorum, dalga mı geçiyorsun?” Sesim, gece yarısının sessizliğinde biraz daha öfkeli çıkmış olabilirdi. “Hem nereden çıktı bu ‘karım’ lafları? Biz gerçekten karı koca değiliz. Zaten inadıma mı ya
