* * * * *
ZERDA ' dan...
Berra ve Azad kapıdan çıktıklarında hepimiz onları alkışladık. Etrafımdaki hiçbir şey, hiçbir ses ya da bakış umurumda değildi. Aklımda tek bir düşünce vardı; ne annemlerin ne de başka birinin haberi olmadan Berra’nın adına leke sürülmeden bu işin hallolmuş olması... İçimde bastıramadığım bir rahatlama vardı. Çünkü eğer bu olay duyulsaydı, babamın ne yapabileceğini, neleri göze alabileceğini biliyordum. Onu yaşatmazdı. Buna kalbim gibi emindim. O yüzden, ne yaptıysam onun için yaptım. Onun mutluluğu için. Ama gel gör ki... ne yaptıysam, o bir şekilde yine de mutsuz olmayı başardı.
Onu suçlayamıyorum. Gerçekten. Çünkü o benim gözümde hâlâ beş yaşında. Zaman onun üstünden geçmemiş gibi. Hiç büyümeyecek sanki. O benim küçük yaramaz kardeşim olarak kalacak. Hep öyle
