* * *
Fırat’ın gözleri bir anlığına kararmış gibiydi. Sanki içine şeytan girmişti de bedenini ele geçirmişti. Azad’a doğru bir gölge gibi yürüdü ve aniden, hepimizin gözleri önünde, onu tek hamlede yere serdi. O an zaman durdu sanki. Sesler kesildi, nefesler tutuldu. Ortamda bir anda ölüm sessizliği hâkim oldu. Fırat’ın nefesi, bir boğa gibi şiddetli çıkıyordu; göğsü inip kalkıyor, kasları geriliyor, yüzü öfkeyle kasılıyordu. O sırada annesi—Mevan Hanım—adımlarını hızlandırarak araya girmeye çalıştı. “Fırat, ne yapıyorsun oğlum? Yeter artık!” dedi, sesi çatallıydı, gözleri korku ve endişe doluydu.
Ama Fırat dönüp yüzüne bile bakmadan, hırıltılı sesiyle “Anne, sen karışma,” dedi. Gözlerinde bir volkan gibi patlamaya hazır öfke kıvılcımları yanıyordu. Annesinin varlığı, sözleri, çaresizliğ
