Adı, dudaklarımdan bir fısıltı gibi döküldü. İçimdeki korku vücuduma sirayet etmiş, her yanım tir tir titriyordu. Ama nasıl titremeyeydim ki? Karşımda keskin bakışlarıyla delici bir şekilde bana bakan, yüz ifadesinden hiçbir duygu okunmayan ve adeta bir duvar gibi önümde dikilen Fırat duruyordu. Suçlu olduğumu biliyordum, ama benim de kendimce geçerli sebeplerim vardı. Kötü bir şey yapmamıştım ki...
"Fırat..." diye fısıldadım, titreyen sesime engel olamadan.
O da aynı tonda cevap verdi:
"Zerda."
İsmimi söylerken sesindeki o soğukluk içimi ürpertti. Birkaç adım geriledim, ama bu bir şey değiştirmeyecekti. Yutkunarak kekeledim: "Hoş geldin. Senin bu saatte işte olman gerekmiyor muydu?"
Gözlerini üzerime dikerek aynı soruyu bana yöneltti: "Senin de bu saatlerde evde olman gerekmiyor muyd
