* * *
Düğün sabahı gözlerimi araladığımda, içimi tarifsiz bir huzur kapladı. Uyandığım an bile yüzümde kendiliğinden oluşan hafif bir tebessüm vardı. Kalbim, sanki mutlu bir rüyadan uyanmış gibi tatlı tatlı atıyordu. Aslında sadece o sabah değil, son iki gündür – hatta belki de birkaç gündür – içimde bir bahar havası esiyordu. Her sabah uyanışım, önceki günlerden daha neşeli, daha umut dolu geçiyordu. Ve elbette bu güzel duyguların bir sebebi vardı. Hayatım nihayet bir düzene girmişti. Karmakarışık duyguların, belirsizliklerin, kırgınlıkların ardından artık bir istikrar vardı. Yoluna giren bir hayat... Düşünebiliyor musunuz? Bunca zamandır ters giden, yolunda gitmeyen, hep bir şekilde sekteye uğrayan hayatım nihayet düzene girmişti. Mutluluk bana da uğramıştı işte. Şaşırmadan edemiyordum,
