* * *
Salona adım attığımda, gözlerim hemen Roza’ya takıldı. Büyük, geniş koltukta oturuyordu. Kucağında minik Cihan vardı, ona sımsıkı sarılmış, küçük bedenini şefkatle kavramıştı. Yorgun görünüyordu, ama yüzünde bir nebze huzur vardı. Cihan’ı emziriyordu, üzerine ince bir yazma atmış, mahremiyetini korumaya çalışıyordu. Salondaki sessizlik, bebeğin ara ara çıkardığı küçük sesler ve annenin sabırlı bakışlarıyla bütünleşiyordu.
Ama sonra… Gözleri beni fark etti.
Beni gördüğü anda, yüzündeki huzur bir anda kayboldu. Rahatlığı yerini keskin bir soğukluğa bıraktı. Kaşları çatıldı, dudakları sıkı bir çizgiye dönüştü. O an, bana duyduğu nefreti hissetmem için tek bir kelime bile etmesine gerek yoktu. Gözleri her şeyi anlatıyordu. O keskin, buz gibi bakışları mideme bir taş gibi oturdu. Beni
