* * *
Arabadaydık. Sessizlik, camlara çarpan rüzgârın hafif uğultusuyla bozuluyordu. Dışarıda şehir, ışıklarıyla yanıp sönerek geride kalıyordu. Eve gidiyorduk ama zihnim bambaşka bir yerdeydi. Başımı yana çevirdiğimde onun yüzündeki donuk ifadeyi gördüm. Ve sonra… yalnızca bir anlığına, gözyaşını fark ettim. İçimde öfkeyle karışık bir kırgınlık belirdi. Bu gerçeği benden neden saklamıştı? Bana söyleseydi ne olurdu sanki? Kötü bir tepki mi verecektim?
Belki… Evet. Çünkü o zamanlar onun evli ve çocuk sahibi bir adam olduğunu sanıyordum. Duyduğum her şey aklımda bir yargıya dönüşmüş, onunla ilgili kesin fikirler oluşturmama neden olmuştu. Ama şimdi… şimdi neden evli olduğunu biliyorum. O kadın—o orospu ruhlu kadın—onu kandırmıştı. Ve Cihan… İşte o yüzden dünyaya gelmişti. Fırat, belki başl
