* * *
Berra donmuş gibiydi.
Bir süre hiç konuşmadı.
Gözleri bana kilitlenmişti ama sanki beni görmüyordu.
“Ne dedin sen?” diye fısıldadı sonunda.
Boğazım düğümlendi.
Yutkundum.
Yine de kaçmadım gözlerinden.
“Azad... senin hoşlandığın çocuk... benim kaynım...”
“Hayır.”
Hemen ayağa kalktı, ellerim ellerinden koptu, geri çekildi.
İki adım geriye.
Tüm bedenine titreme yayıldı.
“Sadece benzetmişsindir. Belki de başka biriydi o.”
O da biliyordu Azad'ın bizden nefret ettiğini... İşte o an, hissettiğimiz tek duygu, çaresizlikti.
“Hayır Berra. Azad'dı. O gün kırmızı mendil tutan da oydu. Seninle göz göze gelen... O'ydu, eminim...”
Sanki biri tokat atmış gibi oldu.
Bir anlık boşluk.
Sonra gözleri doldu.
“Ben... Ben bunu bilmiyordum.”
“Biliyorum.”
“Sana söylemedim ama ona söyley
