* * *
- ''Öküz! Bırak beni!'' diye bağırıyor, çırpınıyordum ama nafile!
Bence biz doğar doğmaz, ikimizin de adı İNAT olmalıydı! İnat Koroğlu ve İnat Şanlı.
O fikrinden vazgeçmiyorsa ben neden geçeyim? Neden dönüklük yapayım? İnat ettim ben de. Ama gel gör ki, ona hiç bir inat işlemiyor...
Sırtına vurmalarım, bacaklarımı çırpmam, bağırmam, ona öküz, davar demem... Hiç biri etkili olmadı ve o, beni eve götürüp okyanuslara ve Ay'a bakan yatak odamıza götürüp, bedenimi bir un çuvalı gibi yatağın yanında bıraktı. Nihayet ayaklarım yere sağlam biçimde bastığında, yüzüme dağılan saçlarımı geriye itip, ona sinirle baktım. O da nefes nefeseydi, ben de. Gözlerimizde inat, öfke de vardı ama bunun yanı sıra, bir köşede duran tutkuyu, sevgiyi ve umudu da görebiliyordum. Ah... Keşke... Keşke dedim o
