The Beginning Of After

Kabanata 12

Matapos kong malinis ang kwarto ni Mama ay umalis na rin ako. Naibalita sa rin sa akin ni Ate Debs na pinagbawalan na lumapit dito sa bahay si Papa. That's a relief.

Hindi ko namalayan na gabi na, kaya pala kinukulit ako ni Ate Debs na rito na kumain pero tumanggi ako. Kinausap ko siya na sa susunod ay i-lock ng mabuti ang mga pinto at tawagin agad and otoridad kung sakali na bumalik si Papa.

Walang gana akong sumakay sa sakayan ng bus. I was not myself when I told the conductor where I was going. Pakiramdam ko ay naubos lahat ng lakas na mayroon ako dahil kanina. All the tears that fell in my eyes are now dry, but my heart is wrecked, and sobbing.

Nang makarating sa elevator ng condo ay mariin akong napahawak sa railings. Kitang-kita ko ang itsura ko sa reflection. I look like a garbage. Magulo ang buhok, namumula ang magkabilang mata maging ang ilong at pisngi. Bumaba ang tingin ko sa tiyan ko.

And now that I am here, I realize that I become selfish again. Hindi ko inisip ang anak ko bago sumugod doon. Ano na lang ang pwedeng mangyari kung pati siya ay nadamay? I will not think twice about killing that old man.

Bago ko pa ma-i-tap ang keycard ko ay bumakas na ang pinto.

I saw Marco looking agitated. Sakto na isinusuot niya pa ang sapatos niya nang binuksan niya ang pinto. Ang phone nito ay nakaipit sa tenga at kanang balikat. Muntik na nga siyang matumba kung hindi lang niya nabalanse ang sarili. He was stunned when he saw me.

“T-Tamara,” he said breathlessly, as if he run a mile.

I ignore him. Dumaan ako sa gilid niya. All I want to do right now is take a rest. What happened earlier drained me.

“Saan ka galing? I've been looking for you since I got home.”

I got home? Inaakala niya na talaga na home niya itong condo ko.

Hindi ko sinagot ang tanong niya. Dirediretso ako sa kwarto ko. I was about to close the door when he stopped it.

Pagod, matamlay, at walang emosyon ko siyang tinignan. Wala ako sa mood para makipag-asaran sa kaniya, o kausapin man lang siya. I was hoping that he could read my face and stop bothering me.

“What happened? Namamaga ang mata mo, and one of your cheeks is swelling. Are you okay?”

Kung normal lang na pagkakataon ko ay tatawanan ko na siya. Grabe, muntik na ako maniwala na concern nga siya sa akin.

“Okay lang ang bata,” maikling sagot ko. “Mukhang may pupuntahan ka, magpapahinga na ako.”

Sinubukan ko ulit na isarado ang pinto ng kwarto ko pero mabilis niyang pinigilan. Masama ko siyang tinignan. Hindi ba siya makaintindi? If he knows that I am not okay, why does he keep on pestering me?!

“Ikaw ang tinatanong ko, Tamara. Tinatawag kita simula kanina pa, only to find out that you left your phone here. Gabi na at ngayon ka lang nakauwi, and then look at you… fresh from a cry. Come on, I am genuinely concerned—”

“Tangina naman! Hindi ba sinabi ko magpapahinga na ako?! Bakit ba tanong ka nang tanong?!” singhal ko.

Bahagyang nanlaki ang mata niya sa biglang pagsabog ko. Agad din naman ako na nagsisi dahil ko gusto na magmura o sigawan man lang siya. I don't find it necessary for him to ask me questions that do not benefit him.

“Ano naman kung hindi ako okay?! Ano naman kung galing ako sa iyak?! Pakialam mo kung may nangyari sa akin?! Kahit bugbugin pa ako ng mga tambay sa mukha, wala kang pakialam as long as hindi nadadamay ang bata!”

Tila nanghina ang mga kamay niya kaya naman nang bigla kong isara ang pinto ay lumapat na iyon, agad ko rin na ini-lock.

I stripped my clothes from my body and walked inside the bathroom. Tumama ang paningin ko sa salamin na naroon. Unang pumasok sa isip ko ay ang bata na ako, iyong bata na laging nagkukulong kapag may sigawan… pero ngayon, ako na ang sumisigaw.

One thing I really didn't like before was the loud voices when my parents are fighting. Ipinangako ko sa sarili ko na hindi ako gagaya sa kaniya, na magiging kalmado ako sa lahat ng bagay.

Sunod na bumaba ang tingin ko sa umbok ng tiyan ko. Fear invaded my being. Natatakot ako na balang araw kapag nandito na siya ay masigawan ko siya, o mapagbuhatan ko siya ng kamay dahil lang naubusan ako ng pasensiya. I don't want any of those to happen.

I wore nothing but a silver satin sleeveless dress. Pagod na nahiga ako sa kama, ibinalot ang sarili sa kumot habang yakap-yakap ang malambot na una. Wala pang ilang minuto ay hinila na ako ng kantok.

I woke in the middle of the night with a hungry tummy. Nakalimutan ko hindi pa pala ako kumakain. Ulit-ulit akong humihingi ng pasensiya sa anak ko dahil pati siya ay nadadamay sa nararamdaman. I don't know if my pregnancy hormones contributed to the anguish I am currently feeling.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto sa kwarto. Dim ang liwanag sa sala kaya kahit konti at naaaninagan ko ang bulto ni Marco na pilit pinagkakasya ang sarili sa maliit na sofa. Kahit papaano ay naawa ako sa kaniya pero hindi naman siya pwede sa kwarto ni Hency dahil nirerespeto ko na sa iba iyon. Lalong hindi siya pwede sa kwarto ko.

Nagpunta ako sa ref para kumuha ng malamig na tubig. Ibinalik ko rin ang pitsel matapos kong uminom. Hinugasan ang pinaggamitan na baso. Ano kaya ang pwedeng makain sa ref? Ayaw ko na magluto dahil talaga gutom na ako.

“Fuçk!” gulat kong sigaw.

Marco showed up with his messy hair, sleepy eyes, and lips a little bit pursed. Naisandal ko ang sarili ko lababo dahil sobrang lapit niya.

“Bakit gising ka pa?”

Umangat ang isa nitong kilay. “Ikaw ang bakit gising pa? Akala ko pagod ka?”

“Uminom lang ako ng tubig, matutulog na ri—”

He sighed. “Hindi ka pa kumakain. Nagluto ako ng tanghalian pero hindi mo ginalaw. Nagluto rin ako ng panibagong pagkain ngayon, ako lang ang kumain.”

“Hindi ako nagu—”

“Kumain ka kahit kaunti. I know you are not okay but you need to eat. Sabi nila kapag may problema ka, kahit five percent ay mababawasan kapag kumain. Halika na, ipagsasandok kita.”

Hinawakan niya na ang palapulsuan ko at marahan na hinigit papunta sa lamesa. Ipinanghila niya ako ng upuan, wala na akong nagawa kung hindi ang maupo roon. Pinanood ko siya na asikasuhin ang pagkain ko.

“Hindi na kita pipilitin kung ano ang nangyari, but please, don't do that again. Si William, siya ang unang tinawagan ko dahil baka magkasama lang kayo pero hindi rin niya alam kung nasaan ka kaya nagsimula na akong mag-alala. Don't worry, nakausap ko na siya tungkol sa 'yo, para hindi na rin mag-alala.”

“Normal lang na mag-alala ka dahil ako ang may bitbit sa anak mo. Sure, I won't do it again.”

Unang subo ko pa lang ay para na ulit akong maiiyak sa sobrang sarap ng luto niya. Tama siya, kahit kaunti ay gumaan ang pakiramdam ko.

“Why would you always exclude yourself? Iniisip mo na hindi ako nag-aalala sa 'yo dahil walang namamagitan sa atin? Hindi ba ako pwedeng mag-alala para sa 'yo? Hindi lang para sa anak natin?”

Inubos ko na muna ang pagkain na nasa bibig ko bago nagsalita. Kusa niya rin na nilagyan ang baso ko ng tubig. Halatang sanay na sanay sa mga ganitong galawan.

“Concern citizen ka lang ganoon? To set things clear and straight—I don't like you, Marco. Ikaw, gusto mo ba ako?”

Ni katiting ay bakas sa mukha niya inaasahan ang tanong ko. Kinabahan ako nang hindi siya nakasagot ako. Nakatitig lamang siya sa akin na akala mo ay binabasa ang intensiyon ko sa tanong ko na iyon.

“I… don't like you too, kung iyan ang gusto mo na malaman.” Mariin ang pagkakasabi niya. Napansin ko na naging masyadong seryoso ang ekspresyon niya.

“That is good to hear. Mabuti na nagkakaalaman tayo. Hindi porket na may anak tayo ay lilimitahan natin ang isa't isa. You can do whatever you want, as long as my child will remain unaffected. Gagawin ko rin ang gusto ko, hindi ka pwedeng makialam. Gets mo?” Muli akong sumubo ng pagkain habang nakatingin sa kaniya, hinihintay ang pagsang-ayon niya.

“Yes,” sagot niya rin.

Nang matapos ako kumain ay inunahan ko na siya sa ginamitan ko. Dinala ko sa lababo at ako na ang naghugas. Akala ko bumalik na siya sa sofa pero nagulat na naman ako nang nanatili pala siya sa likod ko. Ngayon ay bumalik kami sa pwesto namin kanina noong uminom ako ng tubig.

“Tungkol sa anak natin lahat?”

“Yup. Tungkol sa anak natin lahat.”

“Bawal tayong mahulog sa isa't isa?” seryosong tanong nito sa akin.

Ngayon ay ako naman ang natigilan ng panandalian.

“Bawal,” sagot ko nang makabawi ako sa pagkabigla sa tanong niya.

Napaatras ako nang lumapit siya sa akin. Tumama ang likod ko sa lababo, ramdam ko ang kaunting basa gawa ng kalat-kalat kong paghuhugas ng pinggan.

Nilabanan ko ang titig niya. He has the most beautiful eyes that I have ever seen. Wala siyang sinasabi pero para akong mahuhog sa mga mata niya. I feel like I can swim inside his eyes being too expressive and naturally shiny from its moistness.

“I wonder why? Bakit bawal? Makukulong ba tayo kapag nahulog tayo sa isa't isa?”

I gulped hard when he put both of his hands on my sides, caging me inside. Lalo niyang inilapit ang katawan sa akin. Hindi pa tuluyan na nagdidikit pero ramdam na ramdam ko na ang mainit na singaw ng katawan niya.

“B-Bawal, basta bawal, Marco. We both don't like each other naman kaya what's the big deal?”

Imbis na sagutin ako ay nasaksihan ko kung paano bumaba mula sa mata ko ang tingin niya papunta sa ilong ko, pabalik sa mata, sa ilong ulit… and lastly sa labi.

I unconsciously licked my lower lip. Umigting ang panga niya habang nakatingin pa rin sa mga labi ko. Tulad nga ng sinabi ko, masyadong expressive ang mata niya kaya sa nakikita ko ngayon ay para itong gutom o uhaw sa kung ano man.

“But we can do whatever we want?” tanong nito.

My eyelids are starting to get heavy. Naliliyo ako sa klase ng tingin niya. Para siyang alab ng apoy na pilit akong dinadamay sa init, at wala akong alam na paraan kung paano tumakas dahil nagugustuhan ko rin.

Tumango ako. “We can do whatever we want.”

Halos maduling ako nang ilapit niya ang mukha sa akin. Sa sobrang lapit ay kaunting galaw lang ay magdidikit ang ilong namin na dalawa.

“So, I can kiss you?” I could feel his warm and mint-smelling breath.

“You are all talk but no action. Hihilahin mo ako sa apoy tapos ikaw din ang magpapatay ng ningas. If you can't finish what you started, mabuti pa na huwag mo na lang umpisahan.”

Umangat ang isang sulok ng labi niya sa bigla kong paglalabas ng sama ng loob. My heart was beating so loud, especially when one of his hands went to the side of my face and caressed my cheeks. Gusto kong pumikit dahil sa sensasiyon ng magaspang niyang hinlakaki pero pinigilan ko ang sarili ko.

“Aw, disappointed? So you like to do more than kissing, hmm?”

Wala pang nangyayari pero hinihingal na ako. I am running impatient with our setup. I want to pull the back of his neck and kiss him harshly. Gusto kong ibuntong lahat ng frustration sa isang halik. I thought that was the only remedy to calm my raging nerves.

“Of course, I always like more than kissing. It's been so long since that last time I had séx. Alam ko na informed ka naman sa séx drive ng mga buntis. Ayaw mo rin naman sa akin kaya baka bukas ay maghanap ako ng lalaki na kayang tugunan ang pangangailangan—”

He cut my words by crashing his lips with mine. Mapagparusa ang halik niya. Natural na tumingala ang ulo ko para panatilihin na magkadikit ang mga labi namin. Ang isang kamay nito na nakahawak sa lababo ay lumipat sa batok para lalo akong lumapit sa kaniya.

I lost it when his tongue started seeking entrance inside mine. Bahagya kong binuksan ang bibig ko para hayaan siya sa gusto niya. I whimpered when he suçked my tongue.

“You want more than kissing, little pregnant lady, huh? I will give it to you,” he said seductively which ignited the fire between us.

Ang dalawa kong braso ay pumulupot sa leeg niya. Kailangan ko pa na tumingkayad para maabot siya siya na ang nag-adjust at yumuko sa nais.

I want to dominate him. Gusto ko ako ang may kontrol sa ganitong bagay.

Ang dila nito na paulit-ulit nakikipaglaban sa dila ko ay inipit ko sa mga labi ko at bahagyang kinagat. Electricity spreads throughout my body sending heat between my thighs. Ramdam ko ang pamamasa ng sarili dahil lang sa ganitong ginagawa naming dalawa.

Naghiwalay lamang ang labi namin para huminga. Inalis ko ang pagkakapalupot ng hawak sa kaniya dahil nangangawit ako. Ayaw pa niya na bumitaw, hinahabol pa ang mga labi ko pero kailangan ko na huminga. Parang lalabas na sa dibdib ko ang puso ko dahil sa lakas ng pagpintig nito.

Hinahabol ko ang paghinga ko nang unti-unting bumaba, mula sa pisngi ko ang malapad at magaspang na kamay ni Marco. Bumaba ang tingin ko sa kamay niya hanggang marating nito ang dibdib ko.

I inhaled sharply when he flickered my pebbled nípple using his thumb. Bakat na bakat ang dibdib ko dahil wala akong suot na kahit ako bukod sa manipis na silver satin dress. Kahit na may nakaharang na manipis na tela ay pinagpatuloy niya ang ginagawa niya.

“Marco,” halos nagmamakaawa kong sambit sa kaniya.

“What, Tamara?" he asked huskily. “Do you want me to play with these? What do you want? Tell me, gagawin ko.”

Naisandal ko ang ulo ko sa dibdib niya dahil inipit niya sa thumb at index finger niya ang nípple ko. Agad na dumidiretso sa gitna ng hita ko ang mainit na sensasyon ng ginagawa niya.

“Fuçk me,” walang pag-aalinlangan kong sagot.

Huminto ang daliri niya na naglalaro doon kaya muntik na akong magprotesta. Bumalik sa pisngi ko ang palad niya at iniangat ang mukha ko sa kaniya.

Nagsalubong ang tingin naming dalawa. I marveled at his eyes. A mixture of heat, lust, desire, and adoration can be seen in his eyes. Gusto ko rin na hawakan ang mukha niya, damhin ang mahahabang pilikmata niya pero may mas gusto pa akong gawin kaysa roon.

“Fuçk, yes. Sa kwarto tayo."