Touched By A Forbidden Flame

16: Don't judge the food by its preparation

Tahimik akong napatianod kay Luca hanggang sa makarating kami sa isang condominium. Pamilyar sa akin ang condo na 'to.

Hindi ba ito ang condong pinag-iwanan niya sa akin noong may nangyari sa amin?

"Get in!" maawtoridad na utos niya sa akin nang mabuksan niya ang pinto.

Nakakatakot pa rin ang presensiyang pumapalibot sa kaniya, kaya kusa na lamang niya akong napasunod.

Pumasok ako at sumunod din naman siya at agad na ni-lock ang pinto dahilan upang lumundag sa kaba ang puso ko.

"It's time for your punishment," He coldy said.

I immediately distance myself from him nang mag-umpisa na siyang tupiin ang long-sleeve black shirt niya hanggang sa siko nang hindi inaalis ang tingin sa akin.

W-what the f**k his doing? Anong punishment?

I gulp trying to untie the knot in my throat. "W... what are you doing?"

"Bend over," His voice sounded extremely cold while pointing at the mini table between the couch.

I instantly step back. "N-no!" pasigaw na sagot ko kahit hindi ko matuwid-tuwid ang salita dahil sa pinaghalong kaba at takot na lumulukob sa puso ko ngayon.

Mabilisan siyang pumunta sa gawi ko at mahigpit na hinawakan ang kamay ko at sapilitang pinapunta sa maliit na table at pinadapa roon. Biglang nag-init ang magkabilang pisngi ko dahil sa iniisip ko ngayon.

Is he planning to... rape me?

HELL NO!!

"Luca, ano ba! Hindi porket wala tayo sa bahay mo ay puwede mo ng....AW! The f**k is your problem!? Why did you slap my butt?" nanlalaki sa gulat ang matang tanong ko sa kaniya nang bigla niya lang pinalo nang malakas ang puwetan ko habang nakadapa ako sa lamesa.

I was born with a thin waist and thin hips at mukhang payat din akong tingnan dahil sa kaka-gym ko noon, but there was quite a lot of flesh on my backside.

I was left speechless by that loud, hard slap. Never in my life did I let anyone hit my butt like that. Kahit makulit ako noon ay hindi ako napapalo sa puwetan. This is my first time and first time feeling such an uncontrollable sense of shame that consumed me whole.

How dare him slap me like that? I don't even like the feeling. Mas lalong uminit ang pisnge ko dahil sa nangyari.

"Why did you freaking hit my butt?" magkasalubong ang kilay na tanong ko muli sa kaniya at nagpupumiglas pa ako sa hawak niya para makabangon ako at hindi na maulit iyon.

"Ano sa tingin mo ang ginagawa ko, Asuna? I'm punishing a naughty and troublesome kid. What are you even thinking earlier? You tailed me and cause troubles. You are safe for now. But given your recklessness, it's only a matter of time before you die," panenermon niya sa malalim niyang boses.

Hindi ako nakaimik. I bit my inside cheeks at umiwas sa kaniya ng tingin.

I gasped when he landed another hard slap on my butt. Tiningnan ko siya at nakita kong nakataas na naman ang kamay niya at ready nang paluin ako ulit.

"LUCASIAN!!" I unconsciously shouted his whole name in anger.

He was a bit taken aback dahil siguro ito ang unang beses na tinawag ko siya ng ganoon.

I glared at him. "What the fvck is your problem, old man? Let me go! Hindi na ako bata pa para parusahan mo ng ganito. Hit me again if you have the guts to. I swear! I will not let you go off easily if you try to slap.... OUCH! DAMN YOU!" sigaw ko bigla nang hindi niya ako pinatapos sa pagsasalita at mas nilakasan pa ang pagpalo sa puwetan ko.

Sa tingin ko ay pinanggigigilan niya na ngayon ang matambok kong puwet.

Damn you, Lucasian Lastra Selvistre! DAMN YOU!!

My legs shivered when he landed another slap in my butt. I bit my lower lips. Hindi ko na mabilang kung ilang ulit na niyang pinagpapalo nang malakas ang puwetan ko.

Is he for real!? Sumasakit na ang puwetan ko at pakiramdam ko ay nag-uumpisa na rin itong mamula.

I clenched my teeth and obediently endured the hitting. I couldn't even stand, much less have the strength to struggle up.

I won't really let go off him easily after this. I swear! Gaganti ako sa kaniya dahil sa hiyang nararamdaman ko ngayon.

He stopped hitting me after a long minutes of enduring. Masama ko siyang tinapunan nang tingin nang tumayo siya at tumalikod sa akin, na parang walang nangyari, na parang walang paluan ng puwet ang nangyari.

I can't believe I was punished like that!

Dahan-dahan akong tumayo. Malapit pa akong matumba nang manghina ang tuhod ko.

Mariin akong napapikit at napakagat sa labi nang kapahin ko ang puwetan ko at masakit nga ito at mahapdi rin. Sobrang sakit, na parang kagagaling ko lang sa hazing.

Paika-ika akong humakbang at kahit masakit kada-hakbang ko ay pinilit ko pa ring pumunta sa higaan ni Luca at humiga roon. Dumapa ako para hindi madaganan ang puwetan ko.

"Mmm." I inhaled his manly scent sa kama, kaya bigla na lang bumigat ang talukap ng mga mata ko.

Luca's hitting drained my energy. Wala na akong lakas na awayin siya ngayon at gantihan.

I will just do it tomorrow.

"If you cause trouble again, don't blame me for being impolite?" rinig kong sabi niya na may kasamang pagbabanta.

Hindi na ako nag-atubiling buksan ang mata ko at tingnan siya. I just raised my right hand and salute my middle finger at him as a response.

Fvck him for what he did to me just now!

____

“NO!“

I woke up with a start of gasping for air. My eyes wide open as I look at the ceiling.

Bumangon ako sa pagkakahiga at umupo sa kama. Mahina pa akong napaigik dahil sa sakit na nararamdamn ko sa puwetan ko.

Pinunasan ko ang mga pawis na namumuo sa mukha at gilid ng ulo ko.

What happened last night was hunting me like a nightmares. Hindi mawala-wala sa isip ko ang mga bangkay kagabi and the way Luca pulled the trigger.

I brush the strand of my hair back at napahilamos din ako sa mukha.

Should I call the police? Should I tell them everything I saw last night? But, what if Luca killed me too?

Kaba ang bumalot sa puso ko ngayon. Inilibot ko ang paningin ko at hindi ko siya nakita rito sa loob ng kuwarto niya.

Nagulat at nataranta ako nang bigla na lamang tumunog ang fire alarm.

T-teka!? Sunog ba 'to? s**t! Nagkasunog ba rito sa condo ni Luca?

Kahit masakit pa ang puwetan ko ay nagmamadali pa rin akong bumaba at lumabas ng kuwarto. Napaubo pa ako nang pagkalabas ko ay usok agad ang bumungad sa akin.

"Luca?!" malakas kong tawag sa kaniya habang umuubo-ubo ako at hinahawi ang usok sa harapan ko.

Don't freakin' tell me na iniwan niya ako rito at nauna ng tumakbo palabas ng building. I will kill him if he'd really do that!

Pumunta ako sa pinto ng condo ni Luca at pipihitin ko na sana ang doorknob para mag evacuate nang marinig ko ang boses niyang nanggagaling sa likuran ko.

"Where are you going?"

Nilingon ko siya at agad na napakunot ang noo ko nang makita kong may hawak pa siyang sandok at nakasuot ng apron.

I unconsciously bit my lower lips when I saw how good he looks when wearing such thing. Pero, inalis ko muna ang pagpapantasya sa utak ko. Hindi ito ang oras para roon. The entire building is in chaos, so how come this man is still in a mood to cook?

Is he crazy? Hindi ba niya narinig ang malakas na tunog ng fire alam? May gana pa talaga siyang magluto habang nasusunog ang buong building, ha?

"Are you for real? May sunog sa building na 'to kaya kailangan na nating mag evacuate. Ayokong ma-lechon ng wala sa oras," masungit kong sabi sa kaniya.

I can't forget what he did to me last night. Masakit pa rin ang puwetan ko and I can't forgive him kahit anong guwapo niya sa suot niya ngayon.

Napabuntong hininga naman siya. "I was just ...Ahem ....cooking," aniya at tumikhim pa bago ipinagpatuloy ang sasabihin niya.

My lips slightly parted in surprise. W-what?

Nang tiningnan ko ang bandang kusina ni Luca rito sa condo ay mas lalo akong napanganga. Nang pihitin ko naman ang doorknob at tiningnan ang labas ay wala akong usok na nakikita. Puro mga tao lang na nagtatakbuhan pababa ang nasilayan ko. Tanging sa condo lang ni Luca ako nakakita ng usok. Isinirado ko na ang pinto at hindi makapaniwalaang tiningnan siya na bumalik na sa pagluluto.

Is he that terrible in cooking, para bulabugin niya ang buong gusali at para ma trigger ang fire alam na nandito sa loob ng condo niya?

He was literally cooking! At mukhang sa condo niya lang nanggagaling ang usok. Paika-ika 'kong pinuntahan ang bintana niya at binuksan ito nang malaki upang hindi kami ma-suffocate sa usok.

Nasilayan ko naman sa ibaba ang mga taong kakababa pa lang ng building. May iba pa sa kanila ay topless at wala pa sa ayos at may mga bombero na rin ang isa-isang dumating.

Malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko at napapailing-iling na lang bago ko hindi makapaniwalang binalingan ng tingin muli si Luca na kalmado lang na nagluluto nang pagkain at walang pakialaman sa kung anong nangyayari sa paligid niya.

Dahan-dahan akong pumunta sa counter. Isang upuan doon ay may malambot na unan na pang-upo na ang nakahanda kaya doon na ako puwesto. Napabuntong hininga akong tiningnan ang likuran niya.

"How good is your cooking?" Kunot noong tanong ko sa kaniya.

"It won't kill you."

What the...

WHAT KIND OF ANSWER IS THAT!!?

I glared at his back and rolled back my eyes.

He was wearing a white long sleeves polo shirt. Nakatupi hanggang siko ang manggas ng damit niya at hapit na hapit din ito sa katawan niya. He's wearing a black pants na kuhang-kuha ang kurba ng puwetan niya.

An evil smile form in my lips nang mapako ang tingin ko sa matambok niya ring puwet. So, you have those two dumplings, huh?

Mukhang handang-handa na siyang pumunta sa kompanya niya.

I slowly got up at hindi gumawa ng ingay na pumunta sa likuran niya habang abala siya sa pagluluto. Hinipan ko muna ang kamay kong gagamitin kong pamalo bago ko ito itinaas at malakas na pinalo ang matambok na puwetan ni Luca.

I heard him gasped in surprise. He was taken a back with I just did. Napahigpit pa ang hawak niya sa harapan niya.

"You probably didn't expect that, do you?" I mumbled as I teased him.

He turned his gaze at me and gave me his death glare. Nakita ko ang pamumula ng dalawang tenga niya.

Oh, so he is shy? It's indeed fun to tease him.

He look so pissed off that he probably thought that I would be the death of him.

"Your day just won't be complete unless you dig your own grave at least once, huh?" mariin na sabi niya sa akin.

I smiled sweetly as I gave his butt a soft pat. "Finish your cooking. I'm hungry."

Bumalik agad ako sa inupuan ko kanina nang sabihin ko 'yon. Pinapanood ko lang siya habang nagluluto kahit na napupuno na ng usok ang buong condo niya.

I stared at him habang nakatukod ang dalawang siko ko sa counter at nakalagay ang baba ko sa kamay ko when memories of what happened last night flashed through my mind again.

Agad akong napaayos ng upo nang maalala ko kung paano siya pumapatay kahapon. He killed like as if the life of others was just easy as tearing a piece of paper. Fvck! How could I forget that?

Luca, just what kind of person are you?

Tiningnan ko ang sarili ko nang maaalalang nagkaroon ng dugo ang katawan at damit ko kagabi dahil sa pagkakadapa ko, but I was surprise when I saw nothing. Iba na rin ang damit na suot ko. I remember na hindi ako nakaligo kagabi dahil sa pagod.

Hinawakan ko ang leeg ko dahil alam kung may sugat ako roon at nakalimutan ko lang bigyan ng pansin kagabi. Nakapa ko roon ang isang bagay na nagtatakip sa sugat ko. Nalinisan na rin pala ito.

Did he take good care of me last night? Biglang nag-init ang pisnge ko nang maisip ko na baka siya nga ang nagbihis sa akin. So, it means, he saw my naked body again?

But... wait! Bumaba ang tingin ko sa damit na suot ko. This is clearly not his clothes. I am wearing a f*****g floral pink dress which is I hate the most. Why the hell he have this kind of dress?

Napatingin ako sa walang kaemo-emosyong mukha ni Luca nang ilapag niya sa harapan ko ang niluto niya. Agad na napakunot ang noo ko habang nakatingin sa pagkain— I don't know if I still can consider it as a food.

"Are you planing to poison me?" nakataas ang kilay na tanong ko sa kaniya nang makaupo siya sa harapan ko. Kumuha pa ako ng kutsara at iginalaw-galaw ang niluto niya habang hindi maipinta ang mukha ko.

Not to be OA at mapili sa pagkain, but I can't really risk my life eating this kind of food. This is literally not a food. Kulay black ang sabaw nito at hindi ko alam kung anong hinalong ingredients niya rito. This is my first time seeing this kind of food and I don't even know if it's edible.

"If I did that, I already attending your funeral right now. Now, eat. Don't waste any food," seryoso niyang sabi bago sumandok na at naunang sumubo ng pagkain.

Tsk.

Blanko lang ang mukha niya habang sumusubo kaya baka masarap nga ito, hindi lang umaayon ang itsura ng pagkain.

Okay, Asuna. Don't judge the food by it's preparation.

Sumandok na ako ng pagkain at alanganing sumubo, but I immediately run towards the sink and throw the food there.

Parang bumaliktad agad ang sikmura ko dahil sa nalasahan ko. Sobrang mapait at maanghang ang lasa. May kakaiba ring lasa na hindi ko maipaliwanag kung ano.

He is really trying to kill me!

Agad kong nilingon si Luca na nakita kong kalmado lang niyang iniluwa ang isinubo niyang pagkain kanina sa malapit lang na basurahan at uminom agad siya ng tubig.

He just shrugged his shoulder while looking at me.

Damn him! Inuto na naman niya ako katulad ng dati.

"What's with your cooking? Bakit ka ba nagluto kung ganito naman kasama ang pagkaing niluluto mo? Inistorbo mo pa lahat ng tao dahil sa pagtunog ng fire alarm," hindi makapaniwalang asik ko sa kaniya at uminom muli ako ng tubig para mawala ang lasa sa bibig ko.

"I just want to learn how to cook?" aniya habang may tina-type na ngayon sa cellphone niya.

Don't tell me this is his first time cooking? Argh!

I rolled my eyes. "Then, how I wish your cooking is as good as your appearance right now," inis kong sabi at padabog na pinuntahan ang fridge niya rito.

"I ordered food. You can take it. I'll just change my clothes," aniya at tumayo na para bumalik sa kuwarto.

Lukot ang mukhang marahang umupo ako sa couch at pinagtatyagaan ang tinapay na kinuha ko habang naghihintay sa sinasabi ni Luca na in-order niyang pagkain.

"Finally, makakain na rin ng matinong pagkain," usal ko nang may marinig akong may nag doorbell na. Tumayo ako at paika-ika pang naglakad papunta sa pinto.

My butt cheeks still hurt kaya hindi ninyo ako masisisi kung buong araw akong ganito maglakad.

"Finally...."

I immediately stopped speaking when I saw who is infront of me. Hindi order ng pagkain ang nadatnan ko pagbukas ng pinto.

"A-asuna? What are you doing here?" nagtatakang tanong niya sa akin bago ako pinasandahan ng tingin.

Tumaas naman ang kilay ko at humalukipkip sa harapan niya.

"What are you doing here, Angel?" Nakataas ang kilay na tanong ko pabalik. "Wala rito ang langit kaya baka naligaw ka na," anas ko at pekeng nginitian siya.

Yes! Nandito ang innocent angel, s***h delulu secretary ni Luca.

Nahihiya na ngumiti naman siyang hinawi ang buhok niya at inipit ito sa tenga niya. Hindi maipinta ang mukha ko dahil sa asta niya.

"Kukunin ko lang sana ang damit na naiwan ko kahapon dito. But, you are wearing it now, kaya aalis na lang ako. Babalik na lang ako sa susunod," aniya na ikinakunot ng noo ko.

What? Tiningnan ko ang sarili ko.

This is her clothes? Walang hiya talaga 'yong Luca na 'yon. Mas gugustuhin ko pang damit niya ang ipasuot sa akin kaysa damit ng babaeng 'to.

"Wait, what? You've been here since yesterday? And you leave your clothes behind?" Magkasalubong ang kilay na tanong ko sa kaniya. Mahinhin naman siyang napatango-tango at nahihiya pang ngumiti.

Palihim kong ikinuyom ang kamao ko. I don't know what happening to me at gusto ko na lang sakmalin siya agad.

Why I am this angry? Wala naman dapat akong ikakagalit, pero bakit may kung anong dumaan na sakit sa puso ko ngayon?