Zerda Koçarslan
Büyük bir huzursuzluk içinde, çalışma odamın loş ışığında volta atıyordum. Parmaklarım siyah tespih tanelerinde dolaşıyor ama hiçbir teselli bulamıyordu. Berat’ın yokluğu, içimi bir karanlık delik gibi oyuyordu. Ve o deliğin kenarında, bir yılan gibi kıvrılıp duran o kız vardı. Zümra.
Çetin’in onu İstanbul’a götürecek olması beni çıldırtıyordu. Oğlumun aklı o yüze, o masum rolü yapan gözlere mi kanmıştı? Orada, gözlerimden uzakta, belki de iyice bağlanacak, belki de ondan bir çocuk... Bir katilin çocuğu. Torunumun yerini alacak. İçimdeki nefret, midemi bulandırıyordu.
Kapı sessizce açıldı, içeri süzülen gölge Ayça’ydı. Yüzünde her zamanki sinsi dikkat vardı. Kapıyı arkasından kapattı.
“Abla,” dedi, sesini alçaltarak. “Sema ile konuştum.”
Gözlerimi ona dikerek bekledim.
