Dilay
Salondaki sessizlik, günlerdir üzerimize çöken ağır kabusun nihayet bittiğini müjdeliyordu. Serhat abim şöminenin başındaki tekli koltuğa yayılmış, yorgunluktan kapanmak üzere olan gözlerini alevlere dikmişti. Yüzünde büyük bir zaferin, kardeşini ölümün kıyısından çekip almanın verdiği derin huzur okunuyordu. Üst katta Zümra, Çetin ve Berat bebek saatler süren kargaşanın ardından derin bir uykuya dalmıştı. Korku, acı feryatlar ve ölüm tehlikesi yerini tuhaf bir dinginliğe bırakmıştı.
Annem köşedeki sedirde elinde tespihiyle dualar mırıldanıyor, ara sıra sevinç gözyaşlarını siliyordu. Yaşananlar hepimizi darmadağın etmişti ama ailecek tek parça halindeydik.
Gözlerim salonda gezindi. Pencerenin kenarında, kolları sıvalı gömleği is ve toz içinde kalmış bir şekilde dışarıyı izleyen Er
