Çetin Koçarslan
Aracın camından tanıdık çiftlik evi göründüğünde içimdeki öfke, soğuk ve keskin bir bıçağa dönüştü. Kadir. O masum babacan çiftlik bekçisi maskesi altında belki de yıllardır bizi izleyen, yalan söyleyen biriydi. Zümra’nın ona duyduğu güven, onun masumiyetine olan inancım kadar beni yaralıyordu. Yanımdaki kadın sessizdi ama eli benim elimde titriyordu. Onun için de bu zordu. Çocukluğundaki tek sığınağa düşman gibi gitmek.
“Sen araçta kal,” dedim ona sesim istemeden sert çıktı. Gözlerindeki itirazı görür gibi oldum ama izin vermedim. “Cemal yanında olacak.” Bu bir istek değil emirdi. Bu görüşme, benim yöntemlerimle olacaktı. Onun masum gözlerinin önünde değil.
Rıfat’la birlikte çiftlik evine yürüdük. Toz toprak içindeki bu mütevazı yerin, nasıl bu kadar büyük bir yalanın
