Zümra Avşarhan
Kapıyı kapattığımda, sırtımı ağır tahta panele dayayıp bir an nefes almaya çalıştım. Onların o zehirli bakışları ciğerlerimi yakıyordu. Çetin’in annesine karşı duruşu, beni korumak için verdiği o amansız mücadele... İçimi hem bir sıcaklık, hem de derin bir hüzün kapladı. Onun için bu ne kadar zor olmuştu? Kendi annesiyle, öyle bir şekilde karşı karşıya gelmek...
Yavaşça merdivenleri çıkmaya başladım. Ayaklarım kurşun gibi ağırdı. Yukarı çıkıp odama gireyim, kapıyı kapayıp bir süre bu karmaşadan uzaklaşayım diye düşünüyordum. En azından birkaç dakikalığına.
Odamın kapısını açtığımda, içerinin loş ışığında ilk başta kimseyi seçemedim. Sadece koltuğun üzerinde, pencereden sızan alacakaranlığın silüetini oluşturduğu kambur bir gölge gördüm. İrkilerek durdum, elimle hemen kapı
