Zümra Avşarhan
Odanın kapısı taş duvara şiddetle çarpacak şekilde içeri açıldığında, patlayan tek şey tahta değildi o ana kadar içimde tuttuğum korkunun son duvarı da yıkıldı. Kapı eşiğinde göğsü hızlı hızlı inip kalkan, gözleri odanın içindeki manzarayı bir anda kaydetmeye çalışan biri vardı. Çetin.
Yüzünde gördüğüm ifadeyi asla unutamayacağım. O her zaman kontrollü, her zaman hesaplı adamın yüzünden tüm renk çekilmiş, yerini öfkenin beyazımsı bir titremesine ve şokun derin gölgelerine bırakmıştı. Gözleri önce yerde çaresizce yatan bana kaydı. O bakışta, bir saniyeden daha kısa bir sürede tüm bedenimin aldığı şekilden, halimin vahametini anlaması vardı. Sonra bakışları yavaş ama ölümcül bir kesinlikle yukarı, elinde silahıyla dikilen Şennur’a doğru döndü. İki görüntü arasında gidip gel
