Zümra
Şennur sürmeli, deli deli bakan gözleriyle adeta beni parçalara bölmek ister gibi bakıyordu bana. Onun gözünde evladının katili, azılı bir suçluydum ve gerçekleri en çok da onun bilmesini isterdim.
Çünkü ne olursa olsun bir anneydi ve evlat acısı çekiyordu. Bana olan suçlamalarını o yüzden yadırgamıyordum ama korkuyordum işte. Kendimi atlayamadığım için o kadar üzülüyordum ki... Bu dünyada her zaman zayıf insanlar ezilirdi ve ben ezilen o zayıf halkaydım. Masumluğumu kanıtlayacak hiçbir kanıtımın da olmaması asıl üzücü olandı. Bunu kim yaptıysa belli ki her şeyi kusursuz bir şekilde planlamıştı. Benden ne istiyordu? Ben ne yapmıştım ona da benden böyle intikam alıyordu?
Hayatım boyunca tek bir kişiyi bile üzmemiştim ben. Nasıl olur da bir düşmanım olurdu hala daha aklım almıyord
