Çetin
Evde onu bulamayınca çıldırmıştım. Her odayı, her köşeyi, balkonu hatta gardıropları bile kontrol ettim. Boştu. Hiçbir iz yoktu. Sadece o siyah, lanet olası gece elbisesi yatağın kenarında duruyordu, sanki alay eder gibi.
“Zümra!” diye yeniden bağırdığıkda sesim apartmanın duvarlarında yankılandı. Cevap yoktu. Sadece kendi kalp atışlarımın gürültüsünü duyuyordum, kulaklarımda uğulduyordu. Tam yeniden adamları işten kovmak için telefonu çıkardığım sırada bir arama geldi ve hızlıca aramayı açtım.
“Patron, bulduk!” diye bağırdı telefonun diğer ucundan bir adamım, sesinde hem rahatlama hem de telaş vardı. “Kameralarda gittiği yer belli oldu. Semtin arka sokaklarında, yaklaşık on beş dakika yürüdükten sonra kapalı bir kuyumcu dükkanının önünde durmuş. Şu an orada oturuyor.”
“Kim götür
