Zümra
Karanlık... Islak, boğucu bir karanlık. Kuyunun derinliklerindeyim. Yukarıdan, Çetin’in sesi geliyor ama öfkeli ve acımasızdı. “Oğlumu geri ver, katil!” Ellerimle duvarlara tutunmaya çalışıyorum tırnaklarım kırılıyor. Aşağıda soğuk su ayak bileklerimi sarıyor. Ve sonra... Bir el, bileğimi aniden kavrıyor! Buz gibi kadınsı, güçlü bir el. Zerda hanımın yüzü beliriyor karanlıkta sırıtarak. “Burada kalacaksın, pislik,” diye fısıldıyor. Ben çığlık atmaya çalışıyorum ama sesim çıkmıyor. Su, hızla yükseliyor, boğazıma, ağzıma doluyor...
“HAYIR!”
Kendimi yatakta, ter içinde, nefes nefese buldum. Kalbim göğsümde çekiç gibi vuruyordu. Karanlık odada, sadece pencereden sızan sokak ışıkları vardı. Yanıma, Çetin’in uyuduğu yere uzandı elim.
Boş?
Panik, kabusumdan daha hızlı sarıldı beynimi.
