Zümra
Gözlerimi sabahın loş ışığına açtığımda ilk hissettiğim şey, alışılmadık bir sıcaklık ve ağırlıktı. Başımı hafifçe çevirdim.
Ve kalbim göğsümde hummalı bir kuş gibi çırpınmaya başladı.
Çetin yatağın baş ucunda sırtı başlığa yaslı, kolları göğsünde kavuşturulmuş halde uyuyordu. Yüzü, uykunun verdiği bir gevşeklikle neredeyse sakin görünüyordu. Kaşlarındaki o sürekli gergin çizgi yumuşamış, sert çenesi biraz olsun rahatlamıştı. Uzun kirpikleri, yanaklarına gölgeler düşürüyordu. Saçları, gece boyunca belki de elleriyle taramış gibi dağınıktı.
Orada benim yanımda, koruyucu bir heykel gibi oturmuş uyuyakalmıştı.
İçim öyle bir yumuşadı, öyle bir ısındı ki... Gözlerim doldu. Bu rüyalarımda bile görmeye cesaret edemeyeceğim bir sahneydi. O katı, acımasız Çetin savunmasız ve... yorgun. V
