Zümra Avşarhan
Yoğun bakım odasından çıkıp hastanenin geniş koridorlarına adım attığımızda, sanki yıllardır omuzlarımda taşıdığım, nefesimi kesen o devasa dağlar bir anda un ufak olup yere dökülmüştü. Adımlarım o kadar hafifti ki yerçekimi bile benim bu yeni özgürlüğüme, bu mutlak arınmışlığıma saygı duyuyor gibiydi.
Hemen yanımda parmakları parmaklarıma sımsıkı kenetlenmiş olan adam, Çetin Koçarslan... Hayır, artık sadece Çetin’di o. Üzerindeki karanlık aşiret zırhını, ağır yalanları ve babasının günahlarını o hastane odasında, Harun’un uyanışıyla birlikte tamamen çıkarmış, ruhunu o yüklerden arındırmıştı. Yüzüne baktığımda o her zaman çatık olan kaşlarının yerini, yıllar sonra ilk defa gerçekten nefes alan, gülümseyen, aydınlık bir adamın ifadesi almıştı. Ela gözlerindeki serseri ve te
