“Harun,” dedi Çetin, yatakta yatan adamı işaret ederek. “Benim adamım değildi. Harun, Eren ve ben... Biz İstanbul sokaklarında büyümüş, omuz omuza vermiş kardeşlerdik. En yakın arkadaşımdı.”
Çetin derin bir iç çekti, gözleri geçmişe daldı.
“Şennur ve Harun,” diye devam etti. “Birbirlerine çocukluktan beri deliler gibi aşıktılar. Üniversite zamanı sevgili oldular. Harun yeni bir iş bulmuş, ev almıştı. Evleneceklerdi. Hatta Harun ona o gün evlenme teklifi edecekti.”
Şennur o yatağın kenarında sessizce ağlıyordu.
“Ama Şennur’un babası, ölmeden önce onu kendi istediği zorba bir adamla evlendirmek istedi,” derken Çetin, sesi acıyla kısıldı. “Şennur o adamı reddetmişti. Harun da o şerefsizi bir güzel benzetmişti. O adam intikam planı yapmış. O lanet olası gün... Şennur, Harun’a sürpriz yapma
