Tricked (COMPLETED)

Article 1 - Section 8

Pagkalabas ko ng dining hall ay tumakbo agad ako para maabutan si Kuya Achi. Kanina ko pa siya tinatawag pero hindi siya lumilingon man lang at mas binibilisan lang ang lakad papuntang basement ng bahay nila.

For once I was thankful for how huge their mansion is, it will take a while to reach his destination.

"Kuya!"

"Kuya Achi! Hey! Let's talk, please!" tawag ko sa kanya habang mas binibilisan ang lakad para maabutan siya.

"Achilles!" kahit ako ay nagulat ng isigaw ko ang pangalan niya.

He stopped walking. Ganoon din ako. Sa gulat ko ay hindi agad ako nakagalaw ng muli siyang humakbang pababa ng hagdan papunta sa basement nila kung saan nakapark ang mga sasakyan.

Sa sobrang pagmamadali ko para mahabol siya ay nalampasan ko ang isang hakbang ng hagdanan.

Napasigaw ako sa nerbyos at pinikit na ang mga mata, I knew I would fall. Alam kong mahuhulog na ko, inaantay ko na lang ang sakit na mararamdaman once I started rolling down the stairs.

Pero hindi iyon ang nangyari.

But I did fell.

Pagdilat ko ng mga mata ay nag-aalalang mukha niya ang bumungad sakin.

Nahulog ako.

Hindi sa hagdan, kundi sa kanya.

"What the hell are you doing?!" irita niyang sambit sakin matapos ako ibaba ng maayos.

"Are you hurt?" he asked while checking my body for any damages or injuries.

"Yes." pabulong kong sagot sakanya.

Agad siyang nag-angat ng tingin at tinanong ako kung saan. Mas nagpanic siya ng makitang namumuo ang luha sa mga mata ko.

"f**k! Let's go to the hospital!" taranta niyang saad sabay buhat sakin, ikinawit ko ang braso ko sa may leeg niya at sinubsob ang mukha ko sa may leeg niya.

Naramdaman ko ang pagpasok namin sa sasakyan niya. Binaba niya ako sa passenger seat at bahagyang tinapik ang braso ko para bitawan ko siya.

"No." saad ko at mas siniksik pa ang sarili sa kanya. I heard him sighed heavily.

"We need to go to the hospital. You're hurt." marahan niyang saad.

Ilang segundo pa ang tinagal namin sa ganoong pwesto bago niya ko tuluyang napapayag na bitiwan siya.

Agad siyang umikot papunta sa driver's seat at nag-umpisa ng magmaneho palabas ng mansion nila.

"Where are you hurt?" tanong niya sa gitna ng katahimikan. I was just staring outside the window and refused to answer him.

A doctor can't take care of my pain.

"Febe."

Bahagya akong nagtaka ng igilid niya ang sasakyan. I turned around to look at him. He was just blankly staring at the road in front of him.

It's almost midnight already, kaya naman madalang na lang ang mga sasakyang dumadaan.

"Why did you stop?" tanong ko sa kanya.

He tilted his head to face me.

"Where does it hurt?"tanong niya rin pabalik. I rolled my eyes at him and still refused to answer.

"Bakit tayo huminto?"

"San muna ang masakit?"

"Bakit ba ang kulit mo? I-uwi mo na lang ako!" naiirita kong sagot ng paikot-ikot na lang ang pag-uusap namin.

"You told me you were hurt!"

"I am hurt!"

"Saan nga?!"

"Dito!" sigaw ko sabay turo sa may dibdib ko, kung nasaan ang puso ko. Natigilan siya habang ako ay tuloy tuloy na tumulo ang luha.

"Masakit dito! Ang sakit sakit! Hindi ko na alam ang gagawin ko! I tried to—tried to distract myself, to forget about this goddamn feelings! But to no avail, bumabalik parin ako sayo! I haven't seen you for a while and I am terribly missing you! I hate this feelings! I hate you!"

Tahimik lang siyang nakikinig sakin habang pinapanuuod akong humahagulgol sa harap niya.

"I hate you! I hate you!" sigaw ko na may kasama pang mga hampas ng yakapin niya ko.

"Shhh. I'm sorry, baby. I'm sorry." bulong niya habang paulit-ulit na hinahalikan ang sentido ko.

"I love you." naramdaman ko ang paninigas niya ng marinig ang huling binulong ko.

"What --- wait." bahagya niyang hiniwalay ang mga katawan namin bago pilit na hinuhuli ang mga mata ko na pilit kong iniiwas.

"What did you say?"

"Febe, did I heard it right?"

Nauubusan ng pasensya na pilit niyang hinuli ang mga mata ko, hinawakan niya ang magkabila kong pisngi at pilit na hinarap sa kanya.

"Baby, can I hear it once more?" malambing niyang saad habang nakatingin sa mga mata ko.

His eyes are so beautiful. Para bang napakaraming sekreto ang nakapaloob doon.

Nahulog ako kanina, ngayon naman ay nalulunod na ako.

"No."Matigas kong sagot at pilit na iniwas ang mga mata sa kanya.

"Why?" Hindi ko sinagot ang tanong niya at mas piniling titigan ang picture naming tatlo nina Kuya Forbes na nakalagay sa harapan.

"Febe, look at me." mariin niyang saad makalipas ang ilang minute.

"Febe."

"Ano –"Nanlaki ang mga mata ko ng salubungin ng mga labi niya.

Dilat na dilat parin ang mga mata ko ng bahagya siyang lumayo. My eyes are bulging, and my lips are slightly parted from shock. He stared at my eyes, then to my parted lips and then back to my eyes again.

"f**k this! Forbes gonna kill me for this!" and just that I found myself straddling him in the driver's seat, our lips locked together.

"I love you. I love you so much." bulong niya sa pagitan ng mga halik.

I need to stop. We need to stop.

We were both gasping for air. He was holding my waist and my arms are behind his head.

I didn't know I can kiss like that.

"I love you baby. I love you." hinihingal niya paring bulong sa tenga ko habang nakasiksik ang mukha ko sa may leeg niya.

"Si kuya—" nag-aalala kong saad na hindi niya pinatapos.

"Shhh. Let's not ruin this tonight. Please?" pagsusumamo niya. I stared at his begging eyes and closed my eyes before nodding.

I'm sorry Kuya.

We stayed like that for a while before we fixed ourselves and decided to go home. It was a silent trip, but unlike the first scenario, this silence is comfortable, as if we had the mutual understanding about something.

And that something is us.

Napangiti ako sa naisip.

Even though my eyes hurt from crying, my heart feels light.

But I didn't know it won't last long, dahil pagkalabas namin ng sasakyan niya ay agad na humandusay sa sahig si Achilles.

"Stay away from my sister!" galit na sigaw ni Kuya Forbes habang nakatingin kay Achilles.