Yirmi Beş
“Yapma, BABA!” Yatakta doğrulup etrafıma baktım. “Buradayım kızım, yanındayım. Yanındayım kızım.” Babam ellerini kollarımda dolaştırırken yatakta yanıma oturmuştu. “Buradayım canımın içi, “ Bakışlarımı ruhu bedeninde olan gözlere çevirdim. O benim babamdı. “Baba?” Ama sen ölmüştün. Senin kanın benim ellerimdeydi. “Gitmedin mi?” ağlıyordum, her zamanki gibi. Ama bu defa ki annemin ölüşü gibiydi, onları gömdüğümdeki gibi. Her gözyaşımda ruhum gözyaşlarım olup dışarı süzülüyormuş gibi... Nefesimin sesini kulaklarımı yırtacak kadar derinden duyabiliyordum. “Gitmedim, bundan sonra sizi bırakıp bir yere gitmeyeceğim.” Gözlerine baktım, orada 5 yaşındaydım, dudaklarım her zamanki gibi kıvrılmış, gözlerim her zamanki gibi gülümsüyordu. Gözlerinden süzülen gözyaşlarına ç
- Writer
