Montereal Series #1: Memorizing Love

Napahilot ako sa sentido ko habang tinitingnan ang schedule na ibinigay ni Sonia sakin. Hindi pa nga ako umo-oo sa offer n’ya, heto at nag set na agad sya ng schedule ng interview ko. May mga upcoming pa ako na ifi-feature at gusto n’ya na agad isunod ang program para sa Arts Exhibition ng lalaking iyon. Napalingon ako sa pintuan ng aking opisina nang makita ko si Sonia sa dire-diretsong naglakad papasok at dumiretso sa upuan sa aking harap. “So how was it?” nakangisi n’yang tanong. Tuwang tuwa sa ipinapakita ko sa kanyang inis. “Meron pa akong running na show di’ba? Yung sa mga Filipino food Cuisines? Pano ko isisingit to?” nakakunot noong tanong ko sa kanya. “One last episode naman na yung sa Saturday di’ba? Oh edi magagawa mo na yang Series na yan.” Sabi nya. “May kasunod na akong ifi-feature, yung mga Filipino Architectures, nasimulan na nga diba yung taping nung unang episode?” mataray kong sagot. “Cancel it!” “Are you serious? Paano ko ipapaliwanag sa management yan eh may naka-allocate na din na budget dyan di’ba? Gusto mo ba akong mawalan ng career?” medyo pagalit ko nang sabi dahil hindi ko na sya maintindihan kung bakit gusto nyang unahing gawan ng feature story ang arts ni Aldous. “I’m one of the boss Lorraine, bana nakakalimutan mo? Mawawalan ka lalo ng career kapag hindi mo ito ginawa” nakataas na kilay nyang sinabi sakin. Nakalimutan kong anak nga pala sya ng President ng istasyon na ito, at sya nga din pala ang Vice President. Bahala na nga sya, basta trabaho lang ito. “Are you serious with your offer?” tanong ko sa kanya. Dahil sa totoo lang nakaka-enganyo talaga ang inalok nyang kapalit ng project na ito. Huling feature story ko na ito, apat na Sabado lang naman ipapalabas ang kwento ng mga arts ni Aldous at pagkatapos noon, lilopad na ako ng Amerika at doon ako magiging writer ng Vogue. Iyan ang kondisyon nya basta gawan ko ng feature story ang arts ni Aldous pati na rin ang Arts Exhibition nito dito sa Pilipinas. “Fine” sabi ko at binasa ulit ang schedule na binigay nya. “Yey! Thank you so much Lorraine, this episodes will give you the highest ratings” pumapalakpak pa sya habang sobrang laki ng ngiti. Nang umalis na si Sonia sa aking opisina ay sya namang lagdating ng secretary ko na researcher ko na din. “Ate totoo ba cancelled na yung isang feature story natin?” tanong nya sakin habang inaabot ang memo na galing sa President. Nakalagay nga doon na cancelled ang nasabing dapat ay ipapalabas sa susunod na buwan dahil may bagong project na dapat isunod. At laking gulat ko na mismong si Sonia ang producer ng palabas! Kaya naman pala agad na nag-approve ang President at ang board. Iba talaga pag anak ng may-ari. “Oo, bukas makikipag meet tayo djn sa Filipino Artist na ifi-feature natin” sabi ko sabay abog ng schedule kay Mica. “ Mark Aldous Montereal?!” gulat na bulalas nya, hindi makapaniwala na ang lalaking iyon ang makakaharap namin bukas. “Oo. At huwag kang OA dyan, trabaho ito” alam ko naman kung bakit ganyan ang reaksyon nya. Bukod kay Sachie na matalik kong kaibigan, isa rin si Mica sa nakaka-alam ng nakaraan namin ni Aldous. Bata pa si Mica, siguro nasa mga twenty three lang, at mahigit isang taon pa lang syang nagtatrabaho sa Shine Network. Tapos din sya ng Journalism tulad ko at medyo naka-close ko na rin dahil sa araw araw naming magkasama sa trabaho, kaya naman medyo nakwentuhan ko na rin sya ng mga ilang bagay patungkol sa akin. Naka set na bukas ang initial interview para sa Arts Story ni Aldous. Hindi ko alam pero kabado ako, halos anim na taon na din ang lumipas. But I’ve already moved on right? I have to, because I don’t want to be stuck being so heart broken when he left me. I must say, the pain is still here, but I am happy too. We achieve what we dream of. I am now a journalist, and he is now an artist and a very successful businessman, the only sad part is that, we are no longer together. Mayroon kaming initial na interview at short briefing para sa mga gaganapin na taping ng feature story. Nakaschedule agad iyon bukas, dito mismo sa station, sa conference room. Pero syempre nakahiwalay ang initial interview namin kay Aldous. I was so early in the morning, ten a.m. ang call time pero heto ako at alas otso y media pa lang ay nasa opisina na. May script naman na provided kahit na initial interview pa lang, pero kinakabahan pa din ako. I’ve already done this to many famous people in the industry and I am very confident because I am a very well known journalist , but this is my first time feeling nervous. Hindi nga sya celebrity pero isa s’yang Montereal! At sapat na iyon para kabahan ako nang ganito, o kaya ba kinakabahan ako because we know each other? Or because we had past? Paulit ulit kong binabasa ang mga tanong , nang pumasok na si Mica. “Ang aga mo ate” bungad nya sakin at nilapag sa coffee table ang dala nya. “I just want to be ready” mataman kong sagot sa kanya. “You okay? You look tense?” she asked then wandered her eyes on me. “I’m just a little bit nervous” hindi ko na itinanggi pa. She chuckled a bit and then hand me the iced coffee she brought. “Ready ka na ba ate?” matamang tanong sa akin ni Mica. Huminga ako ng malalim at napatingin sa questionnaire na kanina ko pa binabasa. At exact ten in the morning we are all complete in the conference room. Nandoon ang chairman na si Mr. Harry Lopez, ang tatay ni Sonia na sya namang Vice Chairman at parte din ng board. Nandoon din syempre ang buong team ko, si Mica na researcher ko at syempre ang ilang mga writers ng programa. Pumasok na ang team ni Aldous, nauna ang sa tingin ko ay secretary nya, at kasunod na nga noon si Aldlous. Ayoko syang titigan pero di ko maiwasan na mapatingin sa banda nya. I know back then that he is good looking, back in high school, pantasya na sya ng mga babae sa campus. Well actually lahat naman yata silang magpipinsan na Montereal ay pantasya ng lahat, mapababae o lalaki sa lahi nila lahat may masasabi sa hitsura. With his perfectly angled jaw, thin lips and those perfect nose and also his brown eyes, you can say that he is more of a model and not an artist. Idagdag mo pa ang pangangatawan nya, daig nya pa talaga ang mga modelo sa ibang bansa. Nagsimula na ang lahat sa pagpapakilala at mga introduction. Nag-discuss na din mga head writer at producer ng mga gagawin, kung kailan ang shoot at kung saan, at syempre nagsimula na rin silang tanungin ako sa opinyon ko. Wala naman na akong iba pang suggestions dahil magaganda na ang mga plano ng team. Ang kailangan ko na lang pagtuonan ng pansin ay ang initial interview namin sa kanya mamaya. Nauna na kaming lumabas ni Mica at pumunta na kami sa isa pang separate room para sa initial interview namin kay Aldous. At nang pumasok na sya kasama ang secretary nya ay naramdaman ko na naman ang kaba ko na kanina ko pa pinipigilan. Naglahad ako ng kamay sa kanya , “Good morning Mr. Montereal” Tinanggap nya ang kamay ko at tumango. Naupo na sya sa sofa sa harap at ganokn din ako. Nagsimula na akong magtanong. Simple lang ang mga tanong halos lahat ay patungkol lang sa kung paano sya nagsimula sa arts. “So what is your insipiration in pursuing arts” “Actually at first I don’t know but there is someone who believe in me and my talent, that inspire me to continue my passion” I don’t know but there’s a pinch in my heart. Because I know that someone he is referring to was me. I am the only person who believes in him back then. Hindi sang ayon ang Mama nya sa gusto nya at hindi din sya suportado ng Papa nya, tanging ako ang nagsabi sa kanya dati na magpatuloy sya. Tinapos ko na ang interview, nagpaalam na din sila at pagkatapos noon ay nagpaiwan na akong mag-isa sa opisina ko. Ngayon lang ako nakahinga ng maluwag dahil kanina ko pa pala yata pinipigilan ang paghinga ko. And then suddenly I feel sad about what is happening. Nakita ko sya uit, pagkatapos ng haos anim na taon. Then I realized that in the years we are apart I never love again. I never had any romantic relationship after him. Is it maybe I am afraid of getting hurt again? Or is it I forgot how to love again, and now I keep on knowing what real love is. I keep on memorizing love because maybe I forgot what it is.