Samara
“What’s that face, huh?” Gulat na gulat ako ng bigla kong narinig ang boses ni Akiro. Napabaling agad ako sa pinanggalingan ng kanyang boses at kunot ang noo na tiningnan ko siya habang nakanguso pa rin.
“Akala ko hindi mo na ako uuwian dito,” tunog naghihinampo ang boses ko. Natawa siya ng malakas kaya masakit ko siya na tiningnan.
“I’m sorry, then, Sam.” Natatawa pa rin niyang sabi. Dahil do’n, hindi ko na siya tiningnan pa. “Hindi ko alam na effective pala ang ginawa ko!” Aniya sabay upo sa aking tabi at saka ako inakbayan.
“Anong sinasabi mo diyan? Hindi kita na-miss no! Nababagot lang ako dito sa bahay mo dahil walang Akiro na maingay dito. Feeling ka naman diyan, desisyon ka!” Naka-irap ang aking mga mata ng tingnan ko siya. Hinila-hila niya ang balikat ko hanggang sa mau
