Baby, youre mine

chapter 5

Kaya ang ibig sabihin ay mahal

pa rin niya ang dating nobyo at hindi pa siya nakaka-recover

sa pang-iiwan sa kanya ng lalaki.

Hinaplos ni Lindy ang kanyang maumbok na tiyan

Limang buwan na ang dinadala niya. Ang sanggol sa

sinapupunan niya ang dahilan kung bakit nananatili

siyang matatag sa kabila ng pinagdaanan niya. Nang dahil

sa sanggol ay nakakangiti na siya at mayroon na siyang

inspirasyon upang ipagpatuloy ang buhay. Ngunit nang

dahil lang sa muling pagtunghay sa mga larawang iyon ay

tila biglang nabuwal ang lahat ng piraso ng puso niya na

unti-unti niyang tinipon sa nakalipas na ilang buwan.

Namalayan na lang niyang humihikbi na siya habang

yakap-yakap ang kanyang tiyan. Alam niyang hindi siya

dapat umiiyak dahil maaapektuhan din ang sanggol sa

sinapupunan niya. Bawat emosyon niya ay nadarama ng

sanggol sa loob ng kanyang tiyan.

Itinapon niya ang kanyang photo album sa basurahan at

pinahid niya ng likod ng palad ang kanyang mga luha. Hindi

na niya dapat itinatago ang mga larawang iyon. She should

stop getting hurt. Wala namang mangyayari kung didibdibin

pa rin niya ang pagkawala ni Alvin sa buhay niya. She had

to move on completely. She was not alone. She was having

a baby. She should be happy.

"I'm sorry, baby," kausap ni Lindy sa anak habang

hinahaplos ang kanyang tiyan. "I know I shouldn't cry like

this and be hurt like this anymore because I have you now.

I will always be happy from now on, Ezekiel. We will be

a happy."

Nalaman na niya ang kasarian ng kanyang dinadala.

The baby was a male and she decided to give him the name

"Ezekiel."

She was excited to see how Ezekiel would look like.

Would he look like his father? Kung mangyayari iyon

ay magkakaroon siya ng ideya kung ano ang hitsura ng

ng anonymous donor na napili niya. She was pretty sure

Ezekiel's father was handsome, based on the short

a description that was written in his profile.

Tinungo niya ang refrigerator upang kumuha ng

tubig. Ngunit napasinghap siya nang may matapakan sa

sahig at dumulas ang kanyang tsinelas. Ang sumunod na

lamang niyang namalayan ay nakaupo na siya sa sahig. She

stayed in that position, unable to move in shock. Hindi siya

makapaniwala sa nangyari. Bumagsak ang pang-upo niya sa

sahig. Naramdaman niya ang sakit ng puwitan at balakang,

Nang sa wakas ay makagalaw si Lindy ay kaagad niyang

sinilip ang kanyang pundiya upang i-check kung may

nangyaring masama sa dinadala niya. Ganoon na lamang

ang pagkamangha niya nang may makitang dugo sa pagitan

ng kanyang mga hita.

Pinahid niya iyon ng kanyang palad at tinitigan ang

dugo sa nanginginig na kamay. "No... No!" Namalayan na

lamang niyang pumapalahaw na siya ng iyak. "Ang baby

ko... ang baby ko..."

Kailangan niyang pumunta sa ospital. Hindi siya

maaaring makunan. Hindi maaaring mamatay ang baby

niya. Kaya lang ay hindi siya makatayo. Gayunpaman ay

ginapang niya ang patungo sa pinto. Medyo malayo ang

pinto sa kinalalagyan niya.

Narinig niya ang sunod-sunod na katok sa kanyang

pinto at isang panlalaking boses na hindi niya gaanong

marinig kung ano ang sinasabi dahil wala siyang naririnig

nang malinaw kundi ang kanyang pag-iyak.

Nagpatuloy siya sa paggapang. Palakas na nang palakas

ang katok. Saka lamang luminaw sa kanyang pandinig ang

sinasabi ng lalaking tinig nang malapit na siya sa pinto.

"Lindy! Buksan mo itong pinto! Ano'ng nangyayari sa

yo? Lindy!"

"Tulong!" palahaw niya habang nagpupumilit pa rin sa

paggapang. "Tulungan mo ako!"

Narinig niya na tila binabalya na ng lalaki ang pinto.

Nang sa wakas ay marating niya ang pinto ay inabot ng

nanginginig niyang kamay ang seradura. Nang bumukas

iyon ay bumungad sa kanya si Rick na kaagad na lumuhod

para daluhan siya. Mukhang namangha ang lalaki sa hitsura

niya.

"Ano'ng nangyari sa 'yo?" nag-aalalang tanong ng

binata.

"I'm bleeding," umiiyak na sabi niya. "D-dalhin mo ako

sa ospital, please... Hindi puwedeng mamatay ang baby ko..."

Kaagad siyang pinangko ni Rick. Nawalan siya ng malay

pagkatapos.