Higit dalawang oras na akong nakaupo roon sa hospital bed, nakatulala sa kawalan habang may malalim na iniisip. Simula kanina nang umalis ang mga ito ay hindi na sila bumalik pa rito.
Ewan ko kung ano nang nangyari sa kanila, bahala na muna sa sila. Mas maganda pang mag-usap ang dalawa ng sila lang— para kahit papaano ay magkaliwanagan sila pareho.
Isang mabigat na buntong hininga ulit ang pinakawalan ko, na kahit anong gawin kong lunok sa mga nangyayari ay hindi lang matanggap ng kabuuan ko. Tila ayaw tanggapin ng sistema ko.
Nagbaba ako ng tingin at tahimik na pinagmamasdan ang mga daliring pinaglalaro ko. Ang hirap lang tanggapin na kapatid ko si Evan. Ang hirap ipasok sa utak ko na iisang dugo ang nananalaytay sa amin.
Minahal ko siya, e.
Kahit nga ngayon ay mahal na mahal ko pa r
