Chapter 23
Candice’s POV
“Nasaan na ba tayo?” tanong k okay Dano. Para kasing sa haba na nang oras na pagbubuhat niya sa akin, eh alam kong nagrereklamo na yung katawan nito. Pero hindi ko man lang narinig itong nagreklamo, o nagpahinga upang ibaba muna ako kasi nangangalay ito. Patuloy parin kami siya sa paglalakad noong sinabihan ko siya na ibaba muna ako, kasi na-iihi na ako. Pero…
“Wag mo akong silipan ah. Buwisit ka. Kapag ginawa mo yun babalatan talaga kita ng buhay. Hindi kita mapapatawad, mumultuhin kita hanggang sa mamatay ka, isusumpa kita, papangit ka habang buhay!!!” mahabang litangya ko pa sa kanya. Narinig ko lang na ngumisi ito saka sabing…
“Bilisan mo na, ang dami mo pang sinasabe.” Dinala niya ako isang malaking puno, pero siyempre hindi ko alam kung malaking puno nga
