BS03: Hidden Son Of Mr. Santford[COMPLETED]

Chapter 4

Almika's POV

"You'll regret this day Santford, I swear!" nag tagis ang mga ngipin ko habang mariin kong tinitigan si Vandeon na ngayong walang emosyon ang mukha pero may ngisi naman sa labi. Hawak niya ang anak ko sa braso at nakatutok ang nguso ng baril sa ulo ng anak ko. Sobrang sama niyang tao! Hindi ko mapapatawad ang demonyong Vandeon na 'to.

Pinikit ko ng mariin ang mata ko. Tapos na akong lumuha, pagod na pagod na ako, hindi na ako magtataka kung sa isang iglap? Babagsak na ako sa sahig.

"I'm asking you, any last words to your son?" tanong niyang muli. Tiningnan ko lamang s'ya bago ko tinapunan ng tingin ang anak ko na ngayong namumula na ang mga mata, he's about to cry now but he didn't let himself. I'm sorry, baby, I'm really sorry.

Inangat ko muli ang tingin. This time I'm desperate, gagawin ko ang lahat kahit na kapalit nito ang buhay ko. The most important thing in this world is my son, I don't care what will happens to me, I need to fight back for my son's life. I am the mother here, I'll do everything for my son. I sighed again without breaking the glance, I know he's thinking right now. Maybe he knew already what my plans is.

"Before you could do that to my son? I'm gonna wreck your neck first." malamig na sagot ko at humakbang papalapit sa pwesto ni Vandeon, hindi man lang s'ya nasindak sa banta ko. Sa halip ay mas lalong lumaki pa ang ngisi nya. That's him, devil with his evil smirk, he always put that on his face kapag may gustong gawin at may papatayin. Damn you, Santford.

"You can't do that. You see this? I'm holding your son's neck. One snap of my finger? He'll die. So now? I'm asking you once again, any last words to your son?"

"How dare you talk like that in front of my son? Kung sakaling may anak ka naman ngayon I'm pretty sure he'll hate you so much, mamatay tao kasi ang ama nya." this time ngumisi ako ng pilit. Maipakita lang sakanya na hindi ako takot sakanya, but deep inside? I'm scared. Hawak niya ang anak ko, anytime he'll pull the trigger and shoot my son. But nanatili lamang akong kalmado, gusto ko siyang saktan sa pamamaraan ng salita ko. I want to hurt him so bad. He doesn't deserve this world, no devils can live long here.

"Poor you, woman. I don't have a child. Answer me or else I'll pull this trigger to your son."

"Go on kill him, shoot him," masakit sa dibdib na sabihin 'yun, hindi ko tinapunan ng tingin si Vandish but I heard him sobbing. Sorry, baby, trust me Vandish, Mommy will fix this.

Umarko 'yung kilay niya, hindi niya inaasahan ang sagot ko. Alam kong nagda-dalawang isip ka na ngayon Vandeon, kill your own son kung 'yan ang mapapasaya sa'yo. Sarili mong kadugo papatayin mo? I pity you.

"Are you serious?"

"Do I look like I'm kidding? I'm letting you kill my son, Mr. Santford. This is your chance now, kill him. Don't fvcking hesitate." Tiningnan ko ang anak ko, tila may milyong kutsilyo ang tumarak sa puso ko. Tumutulo na ang luha niya ngayon. God knows how much I loved you Vandish, gusto kong punasan ang luha mo ngayon, anak, gusto kong agawin ka agad. Tanginang Vandeon kasi.

"You've got to be kidding me!"

"Joking around is not my thing, Vandeon. You knew me. You did your research right? I assumed that you knew me already. I'm deadly serious." Isang hakbang na lang maaabot ko na ang anak ko. Huminto ako sa harapan ni Vandish. Lumuhod ako sa sahig.

"Listen up, son. Your dad is so cruel to us, I told you he's not worth it right? Don't miss him too much. Don't think about him anymore, he always hurt your Momma, baby, and he'll hurt you too." tumulo na naman ang luha ko, tumingala ako kay Vandeon.

"I hope you're happy right now. Devils never felt happy after killing humans I hope you feel happy after this."

Tumayo ako. I wiped my tears away and look at him again straight in the eyes, bigla naman nanlaki ang mata niya pero agad din 'yung nawala. My silver eyes can tell you a secret but not now, saksi lagi ang mga mata kong 'to sa mga ginagawa mo.

Kamukha mo ang anak mo pero 'di mo lang pinagtuunan ng pansin, ang gusto mo lang ay maghiganti. Kaya ayaw kong aminin na anak mo si Vandish dahil gusto kong ayusin mo muna ang sarili mo. Erase the hatred, revenge. Be a good guy, Vandeon, and this eyes will tell you a secret. I hope you'll do that.

"I've been waiting for this day, Almika."

"Waiting for revenge? Really? Ganiyan kana ba kababa? Anong klaseng gawain iyan, Vandeon! This isn't you!"

"What do I look like then?" tanong niya at hinila sa sentido ang anak ko palapit sakanya, bigla naman akong kinabahan pero hindi ko pinakita sakanya.

"Fvck yourself!" I'm done talking to this guy! Kanina pa ako nagtitimpi.

"Really?"

Hindi ko na s'ya sinagot sa halip ay yumuko ako at sinipa ko 'yung baril na nakatutok sa ulo ng anak ko, mabilis ang mga kilos ko ganu'n din s'ya. Napaatras s'ya nang tangkain ko siyang sipain.

Wala man lang emosyon ang kanyang mukha, ang kanyang ngisi kanina ay napalitan na ng seryosong mukha, pinagpagan niya pa ang damit niya bago mariing tumitig sa'kin.

Binaling ko ang atensyon sa anak ko. Lumuhod ako at hinalikan s'ya sa noo at buhok. Damn it! Finally nakuha rin kita baby.

"Mommy! Mommy!" humagolgol na ang anak ko. Yumakap s'ya sa'kin nang sobrang higpit, dinama ko iyon habang nakatingin pa rin sa pwesto ni Vandeon. Kita ko ang paninigas niya sa kinatatayuan niya, what's wrong with him?

"Mommy, I'm scared. Mommy, let's go home. I promise I'll be a good boy na Mommy, please,"

Kinalas ko s'ya sa yakap ko, hinawakan ko ang pisnge niya, pinunasan ko ang luha niya. Habang tumatagal nagiging kamukha niya na si Vandeon, kahit na ganu'n hindi ako nagsisi na anak ko 'to. I always loved him.

"Don't be. You're brave baby, just always trust me okay? Alam mo naman kung saan ka l..."

"What's going on here, Vandeon? What's with the gun?"

Hindi ko natapos 'yung sasabihin ko nang may taong nagsalita galing sa pintuan. Lumingon ako roon habang yakap ang anak ko, pinunasan ko na rin ang luha ko.

"Pre, anong ginawa mo?" panibagong tanong naman ng isang lalaki. Ito 'yung mga kaibigan ni Vandeon. Seryoso nilang binalingan ng tingin si Vandeon bago sa amin ng anak ko.

"What did you do, bro! Tinangka mo silang patayin!" Mabilis na lumapit iyong matangkad na lalaki at kinwelyuhan si Vandeon ngunit bigla na lamang tumawa si Vandeon na kina gulat naming lahat. Tawang demonyo, napaka-gago niya talaga! Ang sama-sama niya.

"I'm done here, but I'm not done with you." Tinuro niya ako gamit ang baril niya.

"Vandeon!"

Umikot ang mukha ni Vandish, humarap s'ya sa mga kaibigan ni Vandeon, tumingin din s'ya kay Vandeon. And I saw shocked written on their faces.

"Holy fvck!"

"Holy s**t!"

"What the hell?"

Yumuko ako at mabilis na tinago ang mukha ng anak ko, nagpasya din ako na lumabas na pero bago pa man ako tuluyang makalayo nagsalita pa si Vandeon.

"You have to tell me what the fvck is going on, Almika! You fvcking tell me! Bakit kami magkamukha, Almika!

Nanigas ako.

"Answer me! ALMIKA! I WANNA HEAR IT FROM YOU!" Pilit siyang kumalas sa pagkakahawak ng mga kaibigan niya pero hindi s'ya hinayaan kaya mas lalo siyang nagalit.

Cont...

***