Once Upon A Murder

Gone

Sophia's Point of View

Newspapers, blogs, printed statements, and leak photos of the incident 3 years ago. It was all pinned in my wall, all of those things related to Mary's death. Even her pictures when we're together is pasted at my wall.

Scratch that, she never died. May katawan man pero hindi ako kumbensidong patay na talaga siya.

Back then we we're still high school students and today, Mary if you are alive. I did study hard as what you've said. I ace's my exams and when you disappeared, I studied hard to grant your wish.

I'm already in second year college. I run a small business of mine that even my mom didn't know.

As I was standing in front of my wall with all this clips and papers about her case, that brings me back again the memory of that night her house set on fire.

Agad akong napapikit at napahawak sa keychain na nasa aking bulsa. I won't stop until I found you. Alam kung buhay ka pa, Mary.

**Flashback**

"May apoy pa sa likod," sigaw ng bombero habang ako naman ay nakatanaw lang sa nasusunog na bahay sa harap ko.

A forewoman approach me and give me some blanket. Ipinulupot niya ito sa akin habang ako naman tulalang umiiyak.

"May bangkay!" Muling sigaw ng isang bombero sa loob ng umaapulang apoy.

Wala sa sarili akong na patayo at sumugod sa loob. "Hoi bata!" Pagpigil nilang sigaw.

Napapaso pa ako sa mga bagay na tumatama sa balat ko habang binabaybay ang daan papasok sa kung saan nanggaling ang sigaw kanina.

"Hoi bata bawal ka rito!" Sigaw nong bombero sa isang kwarto kung nasaan ang sinasabing bangkay.

As I rush to the room, my eyes couldn't believe it. It's a body, agad akong nag-suka sa nakita.

Lapnos ang balat at ni hindi muna makilala ang mukha. Halos itim na itong nakahiga na parang namimilipit.

Ilang sandali pa ay papa-iyak akong papalapit sa kaniya at inaabot ang katawan nito.

"M-MARYYYYYYY!"

Atungal kung pagtawag at pilit hinahawakan ang kaniyang katawan na halos maging abo na. "Bata wag mong hawakan, masusugatan ka!" Pigil ng kung sino sa kamay kung papaabot na sa kaniyang katawan.

Agad akong kinaladkad papalabas ng iilang bombero habang tulala akong umiiyak.

How? Why? Bakit siya pa?

Mga tanong na hindi ko man lang masagutan sa sarili ko. Ni halos 'di ko man lang maramdaman ang iilang lapnos ko rin sa katawan.

Pero baliwala lang rin naman ang iilang galos ko kumpara sa natamo ni Mary.

**Months had passed

"Sophia? Anak?" Pagtawag ni inay sa akin mula sa labas ng aking kwarto.

Nagkukulong ako sa kwarto't hinihintay nalang na ako rin ay masunog gaya niya.

"May lead na ang mga police, hayaan mo silang hulihin ang gumawa noon kay Mary," I clinch my feast as soon as I heard what my mom said.

"Katulad lang rin naman ito sa kaso ni papa. Mahuhulog rin ito sa pagkalimot, walang kwenta rin naman kasi wala namang pamilya si Mary na gustong ipanagot ang mga gumawa sa kaniya non,"

Wala akong na rinig na sagot mula kay mama, rinig ko nalang ba may parang ibinaba ito na mabigat at agarang umalis.

Maya-maya pa ay binuksan ko ang aking pinto at nakitang nasa harap ng aking kwarto ang isang malaking box.

Nagtataka ay agaran ko itong binuhat at inilagay sa loob. Matapus ay agaran ko itong binuksan at agad akong napakuha sa aking nabungaran.

The necklace my dad give, ito agad ang aking nakita habang may iilang sunog itong nakalagay sa isang maliit na ziplock.

Agad ko itong dinampot at humagolgol sa utak.

**End Of Flashback**

Along with my dad's necklace I also read some files about the case. As usual the police report file it as a cold case at katulad ng kaso ng tatay ko na stock lang din ang kaso ni Mary.

That time, I begin to be obsessed with answers. Araw-araw binabasa ko pa unti-unti ang iilang files na nasa kahon, idinidikit ko rin sa aking kwarto ang mga mahahanap ko na lead sa kaso.

Habang inaaral ko lahat ay sinasabay ko rin ang pag-aaral ko sa school. That time, I proved that she's still alive. Sa mga nabasa ko ay alam kung hindi siya iyun. Her body size, hindi naman gaanong malapad ang shoulder niya gaya ng bangkay. Ang height nito at iilan pang ebidensyang nagpapatunay na hindi ito si Mary.

That time she vanished into a mist, I discovered the things I didn't know I can do. The time she disappeared I become so passionate and responsible.

That time I also begin to read more books about crimes and how they solved it. I become a fan of fictional characters who solved crimes and then started to read more about codes and stuff related to investigations.

As I reminisce the past, A sudden buzz of my phone come up. At agaran ko itong sinagot.

"Can we talk?"

I know it's just a voice, but alam ko na kung ano ang pahiwatig nito. "Meet me at the park, close to RC University."

As I hung up the call, I looked at my wall again and take a deep breath.

"I'll get going!" I mumbled and walk out of my room.

Ngayon na ganito na ako kalayo, I'll find you no matter what! Mary, Just wait for me.

**Fast Forward

Nandito na ako sa tapat ng Park, nasa may isang kapehan muna ako hinihintay na dumating ang aking panuhin.

It was already 8:30pm, madilim ang park at walang sinuman ang gaanong nagpupunta sa park. Street lights only covered half of the parks space so half of it mostly are way too dark. Pinalipas ko lang ng ilang minuto at agad na naglakad papunta sa parke.

I then saw someone seating on a swing. Sa swing na part is hindi gaanong na iilawan. Noon naman may ilaw ito pero ngayon na napundi ang ilaw nong isang street light ay pwedi ka nang mag-abang dito para mangholdap. Kahit naman madilim dahil may phone siya at nakadokdok ito sa phone alam ko na nakamask ito.

My client is was too young. Halata naman sa hubog ng katawan at kung paano ito manamit malalaman mo na bata pa talaga ito.

She's a girl, she's a student from RC University. Halata naman sa uniform niyang suot.

"Anong kaylangan mo?" Gulat itong napatingin sa gawi ko at napatayo.

"Please help me find him!"