Once Upon A Murder

Chapter 1

This is a work of fiction name's, places, event's and some chapter's of this story was the author's own imagination. Any particular or resemblance of this story was not intended by the author.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording, or otherwise, without the prior permission from the author.

This story tackles about drug abuse, prostitution, unlawful acts, and other triggering events that are not suitable for ages 15 below.

Age restriction is highly advise.

Notice!

I also include some of my experiences here. Errors ahead, typos, wrong grammar, and expect wrong spelling ahead.

PRELUDE

Kung patalinuhan ang labanan talo ako g'yan. Kung pagandahan naman mabait ako sa mabait walang tatalo sa akin.

Kung pataasan naman mauna muna kayong lumaki, susunod nalang siguro ako sa susunod kung buhay.

"Hi! I'm Sophia Coangco, katamtamang mabait katamtamang masama. Grade 11 student at-"

"Na alog na naman utak mo nagsasalita ka na naman mag-isa," saway ni Mary sa akin na nasa tabi ko lang.

"Nagpapractice lang 'to naman," nguso ko pa na ikina-inis nito at pinitik ang nakapout kung nguso.

"Second grading na nagpapractice ka parin ng introduction? Sira-ulo 'to!" Kumento pa nito.

"Magtigil ka kaya ka tinatawag na praningning eh!" Pinang-ikotan ko nalang ito ng mata at ulit bumalik sa pagiging tulala.

Yes! Medjo corny ang buhay ko kasi alam niyo naman binabagay sa character dapat ang buhay.

Ano kayang masarap na e snack mamaya? Shuta naman kasing Canteen iyan puro saging iyong nakadisplay. Kung hindi bananaque, banana chips o kaya banana cake. Shuta nagiging onggoy na lahat, kulang nalang mag-amoy saging pati tae namin nito.

"Nga pala natapus mo na ba ang assignment natin sa math," with that I look at her and use my power that the almighty God invested in me.

Poppy eyes!

*At na sapak ako

"Kahit talaga kailan pabuhat ka!" Masakit 'yung sapak pero at least nakacopy ako sa assignment niya.

Buti nalang talaga nandito si Mary. Kahit pa yata tulugan ko lahat ng subject makakapag-grade 12 ako kung kasama siya.

Unlike Me, Mary is smart. Honor student mula noong grade 7 palang kami at syempre ang dami niyang medals. Sporty din at subrang ganda, lagi nga siyang nakukuha sa pageant ng school kasi ang ganda niya talaga.

Suportado rin ng mga magulang niya at respitado sa buong school.

Maraming nagkagusto kaya lagi rin akong nabubusog pag may nag-kagusto na Naman sa kaniya.

"Salamat bestie," atungal ko pa habang nag-aala ninja na binibilisang copyahin 'yung assignment niya.

Minsan nga napapaisip ako kung ba't binigay siya ni Lord sa akin. Of course para copyahan, duhhh! Kidding!

But really, sometimes hindi ko siya naintindihan. I mean maganda siya, matalino, may pera pero pagnililigawan siya ay hindi palang nakakapagtanong tinoturn down niya agad.

As far as I remember wala naman siyang jowa pa. Pero subrang nakakataka lang, ganiyan ba talaga matatalino?

Tho! Hindi ko naman alam kung ganiyan nga kasi 'di naman ako kasing talino niya. Advantage na rin na may kasama akong maganda.

Mga 8:30 am ang start ng class, mga nasa 7 am palang ngayon kaya makakaya ko pang tapusin assignment namin. Sakto naman na magkapitbahay kami ni Mary kaya lagi kaming sabay na papasok at uuwi.

Naging magbestfriend din kami dahil sa lagi naming pagdidikit sa isat-isa. Tho! Hindi naman talaga subrang dikit, yuck! Ano inisip niyo? Dirty!

Pagkatapus kung magsulat napansin kung malayo na naman ang tanaw ni Mary. Mga ilang buwan ko na siyang nahahalata na medjo lutang.

For some reason ayuko rin naman magtanong. Kung gusto naman niyang mag-open up agad-agad din naman siyang lalapit sa akin. Baka hindi pa siya totally handa kaya ganito siya ngayon.

And to think about it. Kunti lang ang alam ko kay Mary actually. Five years, five years na kaming magkakilala at lagi kaming nagsasama. Minsan pa nga pagnahihiwalay siya ng room talagang pinipilit namin ang ibang teachers na ipagsama kami sa iisang room.

But, I really do not know her yet. Parang kilala ko lang siya sa pangalan, edad, may ama't ina pero ni pangalan o mukha ng mga magulang niya ni hindi ko pa na kikita.

"Dapat kasi nag-aaral ka ng mabuti eh! Paano nalang kung wala ako? Tsk! Tsk! Sophia," out of nowhere she stated at napapailing pa niyang dada.

"Magtigil ka nga anong pagwala ka? Shunga ka naman kung aabsent ka aabsent din naman ako," sagot ko naman na ikinakamot niya sa kaniyang bunbonan.

"Shunga! Paano kung magcollege na tayo? Hindi pweding lagi nalang tayong magkadikit alam mo iyun!" Tumahimik nalang ako sa saad niya. Bigla-bigla nalang siyang mag-open ng topic about being separated, nakakpagtaka lang hindi naman siya ganiyan.

I shrugged it off at bumalik sa pagtunganga. I know na hindi naman dapat lagi akong nakabuntot sa kaniya. At kung ina-alala niyang baka magquit ako sa pag-aaral hindi na naman iyun bago.

Kahit na ako nalang ang pinag-aaralan ni mama hindi pa rin naman maiiwasang mahal tumongtong ng college. My dad died and my mom works double para lang mapaaral ako.

My older brothers are busy too. Minsan nagpapadala minsan naman nakakalimutan nila. I have three more brothers at ako lang talaga natatangig flower na maganda sa pamilya.

My mom struggles to deal with her stress issues lalo na kapagpera na ang usapan. I may have brothers who had been employed but still kung di ka manghingi hindi rin naman sila magbibigay.

And my mom really don't want to relay on them, as she always said "mas kampante kang gamitin ang sarili mong pera kaisa pera kasi alam mong pinaghirapan mo itong makuha,"

And I knew I suck in school. Mas magaling pa ako sa paghahanap ng trabaho kaysa sa pagsagot sa mga tanong sa subjects sa school.

I'm planning to work after kung gromaduate sa senior high school. I should help my mom, hindi na rin naman pa bata ang mama ko. I should earn a decent money para kahit naman magkasakit kami ay may pampaospital kami pareho.

Sinusulit ko lang ngayon kasi alam kung hindi na kami magiging ganito sa susunod.