Güneş yavaş yavaş çekiliyordu ufuktan. Gökyüzü pembeyle turuncu arasında gidip gelirken, denizin kokusu rüzgârla birlikte evin bahçesine dolmuştu. Elvan bir çay demlemiş, ablası Efnan’ı usulca çağırmıştı.
Efnan sessizce oturdu ceviz ağacının altındaki ahşap banka. Gözlerinde hâlâ sabahın ağırlığı vardı. Elvan, onun yüzüne dikkatle baktı. Onu çocukluğundan beri tanıyordu ama bu… başka bir şeydi.
Elvan:
“Abla… Konuşacak mısın?”
Efnan başını eğdi, bir süre sustu. Çayı eline aldı, dudaklarını yakacak sıcaklıktaki yudumu içti. Sonra gözlerini Elvan’a çevirdi.
Efnan:
“Bugün Boran’ı gördüm.”
Elvan’ın gözleri büyüdü.
Elvan:
“Ne? Buraya mı geldi?!”
Efnan başını salladı. Sessizce, neredeyse fısıltıyla devam etti.
Efnan:
“Sahilde… beni izliyordu. Önce sadece baktı. Sonra geldi. Yanıma kad
