Güneş yeni doğuyordu. Gökyüzü kızılın bin bir tonuyla boyanmış, denizin kıyısına vuran dalgalar sessizce kıyıya yaslanıyordu. Boran, ayak seslerini duyduğunda başını kaldırdı. Efnan geliyordu.
Üzerinde sade bir eşofman, saçları hâlâ kısaydı. Ama rüzgar yine de ucundan yakalayabiliyordu artık. Gözleri şişti, ama dikti bakışlarını Boran’a. Karşısında duran adam hâlâ onun kalbinin kırılmış köşelerine ulaşmaya çalışıyordu.
Efnan (durgun bir sesle):
“Bu saatte buraya çağırmanın bir nedeni olmalı.”
Boran:
“Annem… Zülal Hanım ağırlaşmış. Doktorlar acil çağırdı. Bugün dönmem gerekiyor Mardin’e.”
Efnan’ın yüzünde ani bir gölge belirdi. Beklemediği bir haberdi bu. Bir yanıyla içi sızladı ama dışarıya tek bir kırıntı vermedi. Sadece başını salladı.
Efnan:
“Umarım iyileşir.”
Boran (gözleri da
